Noah kwam aanrennen toen hij me hoorde huilen.
Vrienden en de rest van onze familie kwamen allemaal naar de begrafenis, maar toen ze eenmaal thuis waren, bleef ik met de gebakken peren zitten.
Mijn moeder was enig kind en Evelyns broers waren al overleden. De rest waren verre neven en nichten.
« Doe met haar spullen wat jullie het beste vinden, » zeiden ze allemaal.
Een week na de begrafenis reden Noah en ik naar oma’s huis. Het huis leek wel stil te staan in de tijd – de gordijnen hingen open zoals het hoort, de windgong rinkelde zachtjes.
Advertentie
Het huis leek wel stil te staan in de tijd.
Alles lag nog precies waar ze het had achtergelaten. Haar pantoffels stonden naast de bank en haar zachte, zoete geur hing nog in de lucht.
Noah kneep in mijn hand. « We doen het rustig aan, » beloofde hij.
