Het is nu 18 maanden geleden. Olivia is tien. We zijn verhuisd naar een kleiner appartement, maar het is er licht en gezellig. We hebben een hond, Barnaby, die aan het voeteneinde van Olivia’s bed slaapt en haar nachtmerries verdrijft.
Olivia heeft nog steeds slechte dagen. Soms, als ze een glas breekt of melk morst, verstijft ze en wacht ze tot het geschreeuw begint. Maar ze leert dat fouten bij ons thuis gewoon fouten zijn.
Gisteren vond ik een tekening in haar schetsboek. Het was een afbeelding van een schuur, donker en eng. Maar uit het dak groeide een enorme, felgele zonnebloem. Daaronder had ze geschreven: Ik ben geen afval. Ik ben een bloem.
We hebben ons eigen gezin opgebouwd. Niet een gezin van bloedverwanten, maar een gezin dat we zelf hebben gekozen. We hebben vrienden die er voor ons zijn. We hebben vrede.
Mijn moeder en zus kozen hun eigen weg. Ze kozen voor wreedheid en gemakzucht. Ze offerden een kind op om hun eigen ego te streven. Ze hebben hun grote huis en hun trots.
Maar ik heb Olivia. En zij weet met absolute zekerheid dat ze geliefd is, dat ze veilig is en dat ze nooit, maar dan ook nooit meer buitengesloten zal worden.
Als je meer van dit soort verhalen wilt lezen, of als je je mening wilt delen over wat jij in mijn situatie zou hebben gedaan, laat het me dan weten.
