Maanden later stond Oliver in de hal van de Iron Hollow Riders en staarde naar een ingelijst biljet van zeven dollar dat aan de muur hing onder een eenvoudig plaquette.
Hij draaide zich naar Rachel om.
‘Waarom zeven dollar?’ vroeg hij.
Ze glimlachte zachtjes.
‘Dat was alles wat ik die avond in mijn portemonnee had,’ zei ze.
‘En ze wilden dat ik ze niets anders gaf.’
Oliver keek naar de ruiters, die nu zachtjes lachend een kop koffie dronken, net zoals ze in het restaurant hadden gedaan.
‘Dank u wel,’ zei hij, zijn stem nu kalmer dan voorheen.
De ruiter met de zilveren baard glimlachte terug.
‘Graag gedaan, jongen,’ antwoordde hij.
Soms laat kracht zich niet horen.
Soms wacht ze in een hoekje, standvastig en bescheiden, klaar om op te staan wanneer iemand eindelijk de moed vindt om hulp te vragen.
