Van onafhankelijk naar afhankelijk in één nacht.
Voorheen was ik degene op wie je kon vertrouwen.
Ik werkte fulltime. Ik had spaargeld. Ik plande vooruit. Ik leidde mijn leven vol zelfvertrouwen.
Nu had ik hulp nodig om op te staan. Ik kon mijn eigen haar niet wassen. Ik kon mijn baby niet optillen. Zelfs haar vasthouden maakte me angstig, bang dat één verkeerde beweging de situatie zou verergeren.
De eerste paar dagen hielp Jake mee. Hij bracht me diepvriesmaaltijden. Hij gaf me Emma om te voeden. Hij verschoonde luiers, hoewel hij constant klaagde.
Ik zei tegen mezelf dat ik dankbaar moest zijn.
Ik had het gevoel dat ik geen keuze had.
Het verjaardagsgesprek dat alles veranderde
Ongeveer een week later vertelde Jake over zijn aanstaande verjaardag. Ik zat op de bank met een ijspak tegen mijn nek en een borstkolf aan, toen hij binnenkwam en nonchalant zei: « De jongens komen vrijdag. Spelletjesavond. Ik heb het ze al verteld. »
Ik staarde hem verward aan.
‘Ik kan niet presenteren,’ zei ik. ‘Ik kan mijn hoofd nauwelijks bewegen.’
Hij haalde zijn schouders op. « Het gaat alleen om wat snacks en wat schoonmaakwerk. Je bent toch al thuis. »
Die woorden deden meer pijn dan ik had verwacht.
‘Ik ben niet voor mijn plezier thuis,’ zei ik. ‘Ik ben gewond. De dokter zei dat ik niet mag buigen of tillen. Ik kan onze dochter zelfs niet dragen.’
Hij rolde met zijn ogen.
“Je maakt er een groter probleem van dan het is.”
Ik voelde mijn handen trillen. « Ik heb constant pijn. Ik ben bang dat ik een verkeerde beweging maak en het erger maak. »
Op dat moment veranderde zijn toon.
