‘Ik zal er geen doekjes omheen winden,’ begon Robert nadat Ellis naar de keuken was vertrokken. ‘Bij mij is dezelfde hartaandoening vastgesteld waaraan Joshua is overleden: hypertrofische cardiomyopathie. Het zit in de familie.’
Jenna’s informatie was dus correct. Ik behield een neutrale uitdrukking en wachtte af wat hij zou vertellen.
“Mijn aandoening is in een vergevorderd stadium. De specialisten geven me zes maanden zonder ingrijpen – mogelijk jaren met de juiste behandeling.”
Hij gebaarde naar de man met de medische tas. « Dit is dokter Harmon, mijn cardioloog, en meneer Pearson, mijn persoonlijke advocaat. »
‘Het spijt me te horen over uw gezondheidsproblemen,’ zei ik voorzichtig. ‘Maar het is me niet duidelijk waarom dit u naar Maple Creek Farm brengt.’
Robert wisselde een blik met zijn broers voordat hij verderging.
“Ik heb een harttransplantatie nodig, Catherine. Maar er is een complicatie. Onze familie heeft een zeldzame bloedgroep en weefselmarkers waardoor het vinden van een compatibele donor extreem moeilijk is.”
Een sluipend vermoeden begon zich in mijn gedachten te vormen.
‘Dat klinkt uitdagend,’ zei ik, ‘maar nogmaals, waarom kom je met deze vraag naar mij toe?’
‘Omdat,’ onderbrak dr. Harmon op professionele wijze, ‘uw overleden echtgenoot op basis van de medische dossiers die we hebben ingezien een perfecte donor voor Robert zou zijn geweest. En gezien de genetische factoren is er een aanzienlijke kans dat uw dochter ook compatibel zou kunnen zijn.’
De brutaliteit van hun verzoek trof me als een fysieke klap.
Ze wilden Jenna op de proef stellen – het lichaam van mijn dochter gebruiken als mogelijke bron van verlossing voor de man die had geprobeerd haar erfenis te stelen en haar tegen mij op te zetten.
‘U wilt dat mijn dochter wordt getest als potentiële donor voor u?’ vroeg ik ter verduidelijking, terwijl ik ervoor zorgde dat de recorder elk woord van dit bijzondere gesprek vastlegde.
« Het is slechts een voorlopig bloedonderzoek om de compatibiliteit te controleren, » onderbrak Alan vlot. « Niets ingrijpends in dit stadium. »
‘En als ze een match heeft,’ drong ik aan, ‘wat dan?’
‘Dan hopen we dat ze overweegt om levende donor te worden,’ antwoordde Robert. ‘De procedure maakt een gedeeltelijke levertransplantatie mogelijk met een minimaal risico voor de donor. Haar lever zou binnen enkele maanden volledig herstellen.’
Ik zat in verbijsterde stilte, vol verbazing over hun adembenemende arrogantie.
Nadat ze ons hadden geprobeerd te manipuleren, te bedriegen en op te lichten, verwachtten ze nu dat mijn dochter een zware operatie zou ondergaan voor een man die ze nauwelijks kende – een man die had geprobeerd haar tegen haar eigen moeder op te zetten.
‘Laat me het goed begrijpen,’ zei ik uiteindelijk, mijn stem kalm ondanks mijn innerlijke onrust. ‘U probeerde dit eigendom van me af te pakken, u probeerde mijn dochter tegen me op te zetten met leugens en halve waarheden, en nu staat u hier te vragen of ze een operatie wil ondergaan om uw leven te redden.’
Robert had tenminste nog de fatsoenlijkheid om zijn ongemak te tonen. « Ik begrijp hoe dit overkomt, maar we zijn nog steeds familie, Catherine. Bloed verbindt ons, of we dat nu willen of niet. »
‘Bloed,’ herhaalde ik peinzend, terwijl ik aan Joshua’s video’s dacht – zijn pijnlijke geschiedenis met deze mannen, zijn vastberadenheid om Jenna en mij te beschermen tegen hun giftige invloed. ‘Je hebt gelijk over één ding, Robert. Bloed verbindt ons wel degelijk, maar niet op de manier waarop jij denkt.’
Ik haalde de verzegelde brief uit mijn zak en zag een flits van herkenning in Roberts ogen.
‘Joshua heeft dit voor je achtergelaten,’ zei ik, terwijl ik het net buiten zijn bereik hield, ‘met de instructie om het alleen te bezorgen als het absoluut noodzakelijk is. Ik denk dat dit daaraan voldoet.’
Robert staarde naar de verzegelde envelop in mijn hand, een mengeling van herkenning en bezorgdheid flitste over zijn vermoeide gelaatstrekken.
“Joshua heeft me geschreven.”
‘Kennelijk,’ vervolgde ik, ‘had hij verwacht dat zelfs een juridische schikking je niet permanent weg zou houden.’
Ik hield de brief vast, zonder hem al over te geven.
“Hij had zich op alle mogelijke scenario’s voorbereid, ook op deze.”
Een ongemakkelijke stilte viel over de kamer. Dr. Harmon bewoog zich ongemakkelijk heen en weer, duidelijk beseffend dat hij betrokken was geraakt bij iets complexers dan een gewoon medisch consult.
De broers Mitchell wisselden blikken, er vond een onuitgesproken communicatie tussen hen plaats.
‘Voordat ik u dit geef,’ vervolgde ik, ‘wil ik absolute duidelijkheid over wat u precies vraagt. U wilt dat mijn dochter – dezelfde jonge vrouw die u zes maanden geleden hebt gemanipuleerd en tegen wie u hebt gelogen – medische onderzoeken en mogelijk een zware operatie ondergaat om uw leven te redden.’
‘Het klinkt ongevoelig als je het zo formuleert,’ onderbrak Alan.
‘Maar ja,’ zei ik kalm, ‘in wezen wel.’
De toestand van Robert is ernstig en familieleden bieden de beste kans op een compatibele donor.
‘Waarom niet David of Alan?’ vroeg ik, terwijl ik naar de andere broers keek. ‘Broers en zussen passen over het algemeen nog beter bij elkaar dan nichtjes.’
Dr. Harmon schraapte zijn keel. « We hebben beide broers van meneer Mitchell getest. Geen van beiden is compatibel vanwege enkele ongebruikelijke genetische factoren. »
‘En er zijn geen andere broers of zussen,’ drong ik aan, terwijl ik hun reacties nauwlettend in de gaten hield. ‘Geen andere familieleden die geschikte donoren zouden kunnen zijn?’
Een nieuwe veelbetekenende blikwisseling tussen de broers. David keek weg, plotseling gefascineerd door het uitzicht door het raam.
‘Nee,’ antwoordde Robert vastberaden. ‘Geen andere broers of zussen.’
Ik knikte langzaam en overhandigde hem vervolgens Joshua’s brief.
“Ik denk dat je dit eerst moet lezen voordat we dit gesprek voortzetten.”
Met licht trillende handen verbrak Robert de verzegeling en vouwde de pagina’s open.
Zijn ogen gleden over de eerste paar regels, waarna ze wijd open sperden van schrik.
De kleur verdween uit zijn gezicht terwijl hij verder las, de bladzijden trilden zichtbaar in zijn handen.
Alan boog zich voorover. « Robert, wat is er? »
Maar Robert reageerde niet, volledig in beslag genomen door Joshua’s woorden.
Toen hij eindelijk opkeek, was zijn uitdrukking veranderd: de zelfverzekerde zakenman was vervangen door een man die geconfronteerd werd met spoken waarvan hij dacht dat ze allang begraven waren.
‘Hoe lang weet je dit al?’ vroeg hij me met schorre stem.
‘Ik weet alleen dat Joshua dit voor je heeft achtergelaten,’ zei ik, ‘met de instructie dat het informatie bevat die je ooit nog eens nodig zou kunnen hebben.’ Ik keek hem strak aan. ‘Wat heeft mijn man er precies in geschreven?’
Robert gaf de brief aan Alan, die begon te lezen terwijl David over zijn schouder meekeek.
Hun gezichtsuitdrukkingen veranderden vrijwel gelijktijdig – van nieuwsgierigheid, naar ongeloof, naar iets dat op afschuw leek.
‘Dit kan niet waar zijn,’ zei Alan uiteindelijk, terwijl hij Robert aankeek. ‘Vader zou het ons verteld hebben.’
‘Zou hij dat echt doen?’ lachte Robert bitter. ‘Diezelfde vader die ons ons hele leven tegen elkaar heeft opgezet. Die partij trok, afhankelijk van zijn stemming. Die er plezier in schepte om geheimen boven ons hoofd te houden?’
Ik volgde dit gesprek met steeds grotere nieuwsgierigheid. Wat Joshua ook in die brief had onthuld, het had de broers duidelijk tot in hun diepste wezen geschokt.
‘Misschien,’ opperde ik zachtjes, ‘kan iemand me vertellen wat mijn man heeft geschreven.’
Robert leek zich mijn aanwezigheid te herinneren; zijn blik richtte zich opnieuw op mij, met hernieuwde aandacht.
‘Joshua was niet onze halfbroer,’ zei Robert. ‘Hij was onze volle broer.’
Dit sloeg nergens op. « Ik snap het niet. Joshua vertelde me dat je vader hertrouwd is nadat je moeder overleed tijdens de bevalling. Vandaar het grote leeftijdsverschil tussen jullie. »
« Dat was het verhaal dat we allemaal geloofden, » bevestigde Robert. « Maar volgens deze brief ontdekte Joshua de waarheid tijdens zijn onderzoek naar zijn hartaandoening. Onze moeder is niet in het kraambed overleden. Ze verliet onze vader toen Joshua nog een baby was – ze kon zijn mishandelende gedrag niet langer verdragen. Vader verzon het verhaal over haar dood om het schandaal van verlating te vermijden en haar te straffen door haar volledig uit zijn leven te wissen. »
‘Maar dat is nog niet alles,’ vervolgde Alan, waarbij zijn juridische precisie zich ondanks zijn schok weer manifesteerde. ‘Joshua ontdekte dat onze vader een ander gezin had – een relatie die begon voordat onze moeder vertrok en tientallen jaren daarna voortduurde. Een vrouw in Saskatoon met wie hij nog twee kinderen kreeg.’
Nu begreep ik de betekenis.
‘Nog twee Mitchell-broers en -zussen,’ zei ik langzaam, ‘een broer en een zus – beiden inmiddels in de veertig.’
« We delen allebei onze zeldzame bloedgroep en genetische kenmerken, » bevestigde Robert, terwijl hij de brief nogmaals doorlas, « volgens medische dossiers die Joshua op de een of andere manier heeft bemachtigd – en waarschijnlijk zonder zich bewust te zijn van de link met ons. »
Ik vermoedde dat de puzzelstukjes op hun plaats vielen. « Joshua heeft ze gevonden, maar heeft geen contact met ze opgenomen, toch? Hij heeft alleen hun bestaan en medische compatibiliteit bevestigd. »
Robert knikte langzaam. « Volgens dit liet hij hun contactgegevens zelfs jaarlijks controleren door een privédetective, zodat ze actueel bleven. »
‘Voor het geval,’ zei ik, ‘voor het geval dat een van jullie ooit nodig zou hebben wat jullie nu aan Jenna vragen: een geschikte donor uit een familie die jullie nooit hebben erkend.’
De ironie was adembenemend.
De gebroeders Mitchell waren gekomen om mijn dochter – de nicht die ze hadden proberen te manipuleren en op te lichten – te vragen om een mogelijk levensreddende orgaandonatie, terwijl er volstrekt onbekende broers of zussen waren die wellicht dezelfde medische match zouden kunnen zijn.
‘Er is meer,’ zei David zachtjes, nadat hij de brief van Alan had aangenomen. ‘Joshua schrijft dat hij dit pas ontdekte na zijn eigen diagnose. Hij was al van plan Maple Creek Farm voor jou te bouwen, Catherine, maar door over deze andere broers en zussen te horen, werd hij vastbesloten om volledig te breken met de Mitchell-familie, die bekend stond om haar geheimen en manipulatie.’
Hij slikte, zijn ogen gericht op de pagina.
« Hij schrijft dat hij iets eerlijks en transparants wilde achterlaten – iets dat gebaseerd was op liefde in plaats van verplichting. »
De tranen sprongen me in de ogen toen ik de waarden van mijn man in die woorden herkende. Zelfs vanuit het graf leerde hij ons allemaal over integriteit en waarheid.
‘Dus,’ zei ik uiteindelijk, ‘het lijkt erop dat u alternatieven heeft voor het benaderen van mijn dochter: twee halfbroers en -zussen die dezelfde medische kenmerken hebben als u.’
‘Vreemdelingen,’ protesteerde Robert zwakjes. ‘We kennen deze mensen niet eens.’
‘En wiens schuld is dat?’ wierp ik tegen. ‘Je vader koos ervoor om ze geheim te houden. Jij en je broers kozen ervoor om Jozua als minderwaardig te beschouwen. Nu dragen jullie de gevolgen van die keuzes.’
Dr. Harmon schraapte opnieuw zijn keel. « Neem me niet kwalijk, maar vanuit medisch oogpunt moet er snel contact worden opgenomen met een potentiële donor. De toestand van meneer Mitchell verslechtert snel. »
Ik bekeek de man die voor me stond: Robert Mitchell, ooit machtig en intimiderend, nu verzwakt door ziekte en de ineenstorting van de mythevorming rond zijn familie.
Ondanks alles wat hij had gedaan, kon ik geen voldoening vinden in zijn lijden. Joshua zou dat ook niet gewild hebben.
‘De contactgegevens van je halfbroers en -zussen,’ zei ik. ‘Staat die in de brief?’
Robert knikte zwijgend.
‘Dan raad ik je aan om daar te beginnen,’ zei ik tegen hem. ‘Niet met eisen, maar met nederigheid en eerlijkheid. Vertel ze wie je bent. Leg je medische situatie uit en geef ze de keuze die ze zelf moeten kunnen maken.’
Ik hield Roberts blik vast.
« Net zoals die keuze alleen aan Jenna zou zijn geweest – niet aan mij, niet aan jou – als je haar vanaf het begin eerlijk had benaderd. »
‘En wat als ze weigeren?’ vroeg Alan.
‘Dan kan Jenna zelf beslissen of ze zich wil laten testen,’ antwoordde ik. ‘Maar ze zal die beslissing nemen met volledige kennis van alle feiten en alternatieven. Geen manipulatie. Geen druk. Geen leugens.’
De broers Mitchell namen dit zwijgend in zich op, de familiegelijkenis tussen hen en mijn overleden echtgenoot werd plotseling duidelijker in hun berouwvolle gezichten. Joshua had dezelfde sterke kaaklijn, dezelfde diepliggende ogen – trekken die ik nu met hernieuwde helderheid opmerkte.
