Mijn hele leven wist ik dat ik geadopteerd was, maar op mijn 25e ontdekte ik dat mijn adoptiemoeder tegen me had gelogen en de reden daarvoor schokte me.
En ze liet me nooit vergeten dat ik eigenlijk niet van haar was.
Toen ik eens vroeg of ik net als de andere meisjes bij ballet mocht, keek ze me strak aan en zei: « Je had in een weeshuis kunnen wegkwijnen. Onthoud dat en gedraag je. »
Zwart-witfoto van een huilend jong meisje | Bron: Pexels
Ze zei het vaak, diezelfde kille opmerking, in het bijzijn van iedereen die het kon horen. Familie, buren, zelfs mijn juf van groep 5 tijdens de ouderavond. Alsof het gewoon een feitje over mij was, zoals iemand zou zeggen: « Ze is allergisch voor pinda’s » of « Ze heeft bruine ogen. »
Kinderen op school hoorden alles. En kinderen? Die weten precies hoe ze woorden als messen moeten gebruiken.
« Je echte familie wilde je niet hebben. »
« Geen wonder dat je er niet bij past. Je komt hier niet eens vandaan. »
« Houdt je nepmoeder wel echt van je? »
Drie schoolmeisjes die samen lachen voor hun kluisjes | Bron: Pexels
Ik begon mijn lunch over te slaan. Ik verstopte me in de bibliotheek. Ik huilde niet meer op school. Margaret had een hekel aan tranen.
Thuis leerde ik me aan te passen. Ik leerde klein te zijn, stil te zijn en dankbaar te zijn.
Zelfs toen ik het niet voelde.
Tegen de tijd dat ik 15 was, had ik de rol van het « Dankbare Geadopteerde Kind » tot in de perfectie beheerst. Ik zei dankjewel voor alles, zelfs als het pijn deed.
Maar diep van binnen voelde ik dat ik de wereld een schuld verschuldigd was die ik nooit zou kunnen aflossen.
Dat was mijn leven.
Totdat Hannah de woorden uitsprak die ik mijn hele leven had weggestopt.
