Kort daarna verdween Lisa even. We vonden haar in het schuurtje, waar ze haar zus stevig vasthield: ‘Het monster zei dat hij terugkomt… en dat ik Lila aan hem kan geven,’ fluisterde ze doodsbang. Maar niemand was ons huis binnengekomen.
Met de hulp van de therapeut kwam de waarheid eindelijk aan het licht. Het ‘monster’ was niet denkbeeldig – het was de vorm die haar jonge geest had gegeven aan de woede van haar vader tijdens mijn zwangerschap. De dichtslaande deuren, de geur van bier, het geschreeuw – het had allemaal een vage, ondraaglijke angst gecreëerd die ze op geen andere manier kon uiten.
Julien, diep geraakt door dit alles, besefte de impact van zijn gedrag en besloot te veranderen. Beetje bij beetje werd de sfeer in huis milder. Lisa glimlachte weer en haar tekeningen vertoonden geen schaduwen meer, maar vulden zich met onhandige regenbogen.
