‘Brad… hij deed Tommy pijn,’ snikte ze. Tommy was een klasgenoot met autisme – een lieve jongen die een makkelijk doelwit was voor wreedheden. ‘Brad hield hem in een houdgreep bij de kluisjes. Tommy huilde. Niemand deed iets. Ik… ik rende erheen en duwde Brad van hem af. Ik schreeuwde tegen hem dat hij moest stoppen.’
“En dan?”
‘Brad lachte,’ zei Lily, haar stem trillend. ‘Hij keek de gang rond. Hij zag dat we alleen bij de trap stonden. Hij keek me aan met een… een angstaanjagende grijns. En hij zei: ‘Je zult er spijt van krijgen dat je me hebt aangeraakt.’ En toen… gooide hij zich achterover.’
« Heeft hij zich gestort? »
“Ja! Hij stortte zich van de trap af! Hij begon al te gillen voordat hij de grond raakte!”
Ik deinsde achteruit en keek haar aan. Haar ogen waren rood, angstig, maar helder. Ik had twintig jaar lang als rechter geoordeeld over geloofwaardigheid. Ik herkende een leugenaar meteen. Lily sprak de waarheid.
‘Ik geloof je,’ zei ik.
Directrice Higgins kwam bezweet en in paniek uit haar kantoor. « Mevrouw Vance. Dit is… een ramp. De Sterlings zijn woedend. Ze hebben het over aanklachten. Aanklachten wegens poging tot moord. »
‘Laten we niet op de zaken vooruitlopen,’ zei ik kalm. ‘Waar zijn de beelden?’
Higgins trok een grimas. « Dat trappenhuis… dat is de oude vleugel. De camera’s daar zijn… tja, het zijn nepcamera’s. We hebben nog geen budget gehad om ze te vervangen. Het is Brads woord tegen dat van Lily. »
Mijn hart zonk in mijn schoenen. Een welles-nietesspelletje tussen een rijke, populaire jongen en een stil meisje. Ik wist hoe dit soort verhalen meestal afliepen.
‘Waar is Brad nu?’ vroeg ik.
“St. Jude’s Ziekenhuis. Zijn ouders ontmoeten hem daar.”
‘Dan gaan we daarheen,’ zei ik, terwijl ik Lily’s hand pakte. ‘We gaan dit oplossen.’
Hoofdstuk 2: De klap van $500.000
De wachtkamer van het St. Jude’s ziekenhuis was een toonbeeld van steriele angst. De lucht rook naar ontsmettingsmiddel en muffe koffie. Ik was voorbereid om diplomatiek te zijn. Als Brad gekwetst was, zelfs door een misverstand, wilde ik medeleven tonen. Ik wilde de situatie de-escaleren.
Maar alle diplomatie stierf op het moment dat mevrouw Sterling ons zag.
Ze stond vlak bij de triagebalie, een vrouw die haar rijkdom als een pantser droeg. Bontjas, designertas, diamanten die schitterden in het tl-licht. Ze draaide zich om toen we binnenkwamen en haar blik bleef op Lily gericht.
Ze sprak niet. Ze bewoog zich.
Ze stormde met een snelheid die niet bij haar hakken paste door de wachtkamer. Voordat ik voor Lily kon gaan staan, voordat ik zelfs maar een hand kon opsteken, sloeg mevrouw Sterling toe.
Klap!
Haar open handpalm raakte Lily’s wang met een geluid als een pistoolschot.
De klap was zo hard dat Lily opzij werd geslingerd. Ze struikelde tegen een rij plastic stoelen aan, greep naar haar gezicht en haar ogen wijd opengesperd van schrik. Een geschokte uitroep ging door de wachtkamer.
‘Jij uitschot!’ schreeuwde mevrouw Sterling, haar gezicht vertrokken van woede. ‘Jij kleine straatrat! Heb je geprobeerd mijn zoon te vermoorden? Heb je zijn rug gebroken?’
Een ijzige kou overspoelde me. Het was niet de hitte van woede; het was de absolute nul van gerechtelijke furie. Het was het gevoel dat ik kreeg vlak voordat ik een gewelddadige crimineel tot levenslange gevangenisstraf zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating veroordeelde.
Ik ging tussen haar en mijn snikkende dochter staan.
‘Je hebt zojuist een minderjarige mishandeld,’ zei ik, mijn stem laag en trillend van zelfbeheersing. ‘In een ziekenhuis vol getuigen. Ik raad je aan om afstand te nemen.’
Mevrouw Sterling lachte. Het was een hard, ongelovig geluid. Ze bekeek me van top tot teen en nam mijn eenvoudige wollen jas en degelijke schoenen in zich op. Voor haar was ik niemand. Gewoon een alleenstaande moeder van een lastig kind.
‘Aanranding?’ sneerde ze. ‘Ik ga een wild dier op zijn plek zetten, want jij doet dat duidelijk niet. Weet je wel wie wij zijn? Mijn man is Arthur Sterling. Hij is de machtigste advocaat van deze staat. Hij verslindt mensen zoals jij met gemak.’
Ze kwam dichterbij, drong mijn persoonlijke ruimte binnen en verspreidde een weeïge, weeïge parfumgeur.
‘Dit is wat er gaat gebeuren,’ siste ze. ‘Je gaat toegeven dat je dochter een psychopaat is. Je gaat haar onmiddellijk van school halen. En je gaat boeten.’
‘Betalen?’ vroeg ik. ‘Betalen voor wat?’
‘Voor de pijn en het leed,’ zei ze. ‘Voor het trauma. Voor het feit dat mijn Brad misschien therapie in Zwitserland nodig heeft om van deze aanval te herstellen. Ik wil 500.000 dollar. Contant. Morgen nog.’
‘Je chanteert me,’ zei ik botweg.
