Mijn dochter kwam elke dag huilend thuis van school – dus stopte ik een recorder in haar rugzak, en wat ik hoorde bezorgde me de rillingen.
« Word je door iemand lastiggevallen? »
‘Nee,’ zei ze opnieuw, maar deze keer brak haar stem. Ze gaf nog steeds geen antwoord en rende naar haar kamer. Ik wilde haar graag geloven. Echt waar. Maar er was iets mis – ik voelde het. Ik zag angst in de ogen van mijn dochter.
Een close-up van het angstige gezicht van een kind | Bron: Unsplash
Ze was altijd een vrolijk, lief meisje geweest – zo iemand die snacks deelde en haar vriendjes een knuffel gaf bij het ophalen. Ik kende de meeste kinderen in haar klas. Hun ouders zwaaiden naar me bij het afzetten en wisselden beleefde glimlachen uit. Niets aan hen leek wreed of onaardig.
Waarom kwam mijn dochter dan elke dag huilend thuis?
Elke dag als ze thuiskwam, zag ze er verdrietig uit, alsof ze op het punt stond in tranen uit te barsten, en haar eens zo heldere ogen waren leeg. Ik begreep niet wat er aan de hand was.
De volgende ochtend stopte ik stiekem een recorder in het vakje van haar rugzak.
Een draagbare videocamera | Bron: Pexels
Het was een kleine digitale recorder die ik nog had van jaren geleden, toen ik vrijwilligers interviewde voor de nieuwsbrief van de Vereniging van Huiseigenaren. Hij lag al een tijdje stof te verzamelen in mijn rommellade in de keuken, verstopt onder losse batterijen en uitgedroogde pennen.
