Mijn dochter heeft me uit huis gezet – en toen trof ik haar zwanger aan, slapend op de vloer van een metrostation.
‘Ga weg,’ fluisterde ze, en toen luider: ‘Ga weg! Dit is nu mijn huis, en ik wil dat je vertrekt!’
Een vrouw schreeuwt | Bron: Midjourney
Ik voelde mijn knieën het begeven. « Amber, alsjeblieft. Je meent het niet. »
« Ik meen het echt! » snikte ze. « Pak je spullen en vertrek. Ik kan niet langer toestaan dat je mijn relatie vergiftigt. Ik kan niet langer toestaan dat je mijn kans op geluk verpest! »
Ik keek naar zijn gezicht en zag alleen maar woede en pijn.
Zelfs toen ze tegen me schreeuwde dat ik weg moest gaan, zelfs toen Louis over haar schouder glimlachte, merkte ik dat ik in stilte aan het bidden was. God, bescherm haar alstublieft. Geef haar alstublieft wijsheid. Houd haar alstublieft veilig, ook al kan ik er zelf niet voor haar zijn.
Close-up van een mannengezicht | Bron: Midjourney
Die avond pakte ik slechts één koffer in en verliet het huis dat ik 25 jaar lang mijn thuis had genoemd.
Toen ik wegging, zag ik Louis’ auto al geparkeerd staan op mijn oprit, en ik wist dat hij er ging intrekken nog voordat mijn achterlichten uit het zicht verdwenen waren.
Ik logeerde een paar dagen bij een vriendin voordat ik een klein appartementje met één slaapkamer aan de andere kant van de stad huurde en me halsoverkop op mijn werk stortte. Ik werkte overuren in de bouwmarkt, alles om maar niet te hoeven denken aan de lege stilte waar de stem van mijn dochter nu nog steeds heerst.
Zes maanden later kwam mevrouw Patterson, uit mijn oude buurt, even langs in de winkel.
‘Robert, ik dacht dat je het misschien wist,’ zei ze zachtjes, ‘Amber heeft een zoontje gekregen. Ze heeft hem Allen genoemd.’
Een baby | Bron: Pexels
Mijn hart stond bijna stil. Ik had een kleinzoon gekregen en ik wist niet eens dat mijn dochter zwanger was.
‘Is ze… is ze gelukkig?’ vroeg ik, hoewel ik het antwoord vreesde.
Aan het gezicht van mevrouw Patterson was alles te zien. « Ze ziet er moe uit, Robert. Heel moe. »
Ik probeerde Amber die avond te bellen, en de volgende avond, en elke avond gedurende twee weken. De telefoon bleef maar rinkelen en ging toen over naar de voicemail. Ik ben een keer langs het huis gereden, maar alle gordijnen waren dicht en Louis’ auto was de enige op de oprit.
