Mijn dochter heeft me uit huis gezet – en toen trof ik haar zwanger aan, slapend op de vloer van een metrostation.
Een man spreekt met een oudere man | Bron: Midjourney
‘Dit betreft mijn dochter, dus het betreft mij ook,’ antwoordde ik, terwijl ik Amber recht in de ogen keek. ‘Ik heb gezien wat er vandaag in de winkel is gebeurd. Ik heb gezien hoe hij zich tegenover die kassière gedroeg.’
Ambers ogen vulden zich met tranen, maar in plaats van het inzicht waarop ik had gehoopt, zag ik woede op haar gezicht verschijnen.
« Papa, bespioneer je me nu? Ben je ons naar de supermarkt gevolgd? »
« Ik volgde niemand. Ik was gewoon boodschappen aan het doen en zag hoe je vriend je respectloos behandelde, recht voor je neus. »
Een man in gesprek met zijn dochter | Bron: Midjourney
Louis sloeg zijn arm om Ambers schouders en trok haar dichter naar zich toe. ‘Je weet wat ik bedoel, schat? Hij probeert je te controleren. Dat is precies waar we het over hadden.’
« Nee, Amber! » Ik stond op, mijn handen trillend van frustratie. « Kijk eens wat er nu gebeurt! Hij zet je tegen je eigen vader op! »
Maar ze schudde al haar hoofd, de tranen stroomden over haar wangen. « Het kan me niet schelen wat je denkt gezien te hebben! Je probeert alleen maar mijn geluk te verpesten omdat je me niet los kunt laten! »
Die avond pakte ze haar koffer en vertrok.
Een open koffer | Bron: Pexels
Zes lange weken lang hoorde ik niets van haar. Geen telefoontjes, geen berichtjes, helemaal niets.
Ik liep elke ochtend op weg naar mijn werk langs haar favoriete café, in de hoop haar even te zien. Ik belde haar vrienden, maar die vertelden me allemaal hetzelfde: dat Amber hen had gevraagd niet met haar vader te praten.
Toen ze eindelijk terugkwam, was het een zondagochtend in april. Ik hoorde de voordeur opengaan en zag haar in onze woonkamer staan, in een witte zomerjurk die ik nog nooit eerder had gezien.
Louis liep vlak achter haar, gekleed in een duur ogend pak.
Een man in een pak | Bron: Pexels
‘Papa,’ zei ze met een formele en koude stem, ‘we hebben je iets te vertellen.’
Ik keek haar in het gezicht en zag een vreemde. Ze was niet meer het kleine meisje dat op mijn schoot klom als ze bang was voor onweer. Ze was niet meer de tiener die op mijn schouder uithuilde na haar eerste liefdesverdriet.
