En daarmee zette hij de machine weer aan.
Ik stond daar een paar seconden stil en keek hoe de verse sneeuw precies over ons pas vrijgemaakte pad neerkwam. Ik zei geen woord meer.
Ik ben net weer naar binnen gelopen.
« Het is sneeuw. Het smelt wel. »
Telkens als Evan klaar was met sneeuwruimen, verschenen er een paar uur later alweer nieuwe sneeuwbanken op onze oprit.
Op een avond kon ik mijn auto niet goed de oprit oprijden vanwege de sneeuwhopen.
Advertentie
Ik vroeg Mark nogmaals om een manier te vinden om de sneeuw om te leiden, maar hij lachte me alleen maar uit en negeerde me.
Evan ruimde uiteindelijk niet alleen onze sneeuw op, maar ook de sneeuw die Mark er weer bovenop had gestapeld – zodat ik ‘s avonds laat nog ergens kon parkeren.
Ik vroeg Mark nogmaals om een manier te vinden om de sneeuw om te leiden…
Op een dag kwam ik eerder dan normaal thuis en zag ik Evan met een schop bezig om weer een hoop sneeuw weg te scheppen, uitgeput en met een rood gezicht.
Dat was het. Ik had er genoeg van!
Advertentie
