« Jack, niemand sleept je vanavond mee naar buiten. »
‘Goed,’ zei hij. ‘Jack, niemand sleept je vanavond mee. Ik ga wat telefoontjes plegen, met je moeder praten en dit op de juiste manier aanpakken. Akkoord?’
Jack knikte en veegde zijn gezicht af met zijn mouw.
Advertentie
De week daarop bestond uit papierwerk en telefoontjes.
De kinderbescherming is langs geweest. Ze hebben mijn huis geïnspecteerd. Ze hebben met de school van Jack gesproken.
« Ik dacht dat het drie dagen zou duren. »
Ze belden zijn moeder in Alabama, waar ze naartoe was gegaan om voor haar zieke ouders te zorgen.
Ze huilde zo hard aan de telefoon via de speaker dat ik haar naar adem hoorde stokken.
« Ik dacht dat het drie dagen zou duren, » bleef ze maar zeggen. « Toen ging het slechter met papa. Toen viel mama weer. Ik bleef maar denken: ‘Morgen ga ik terug.’ Ik weet dat ik het verknoeid heb. Ik wist alleen niet wat ik anders moest doen. »
Advertentie
Uiteindelijk kwamen ze tot een akkoord: Jack mocht bij mij blijven, zolang zijn moeder maar contact bleef houden en niet weer spoorloos verdween.
Hij is met zijn rugzak mijn logeerkamer ingereisd.
Hij nam zijn intrek in mijn logeerkamer met zijn rugzak, zijn spelcomputer en zijn skateboard.
Hij stond ongemakkelijk in de deuropening.
‘Dus, eh… hoe moet ik je noemen?’ vroeg hij. ‘Helen? Of…’
‘Je mag me noemen zoals je wilt,’ zei ik.
Advertentie
Hij staarde naar zijn schoenen en keek toen op.
We vonden een routine.
« Is oma Helen een beetje raar? » vroeg hij.
Ik voelde iets in me ontspannen.
‘Dat is perfect,’ zei ik. ‘Dat zou ik heel graag willen.’
We vonden een routine.
Ik maakte ontbijt. Hij deed alsof hij havermout haatte en schraapte vervolgens de kom leeg.
Advertentie
« Had jij dit soort wiskunde ook? »
Hij ging naar school. Ik hield hem vanuit het raam in de gaten, zoals in een cliché.
Hij kwam thuis, gooide zijn rugzak op een stoel en plunderde mijn koelkast.
We maakten ons huiswerk aan tafel.
« Had jij dit soort wiskunde ook gehad? » kreunde hij eens.
« Nee, » zei ik. « We hebben alleen geiten geruild. »
Het huis klonk niet langer als een graf.
Advertentie
Hij moest bijna lachen tot hij zich verslikte.
We keken films. Hij liet me superheldenfilms zien. Ik liet hem zwart-witfilms zien waarin mensen daadwerkelijk praatten.
Ik leerde hem hoe hij taartdeeg moest maken. Hij liet me zien hoe ik zijn tablet moest gebruiken zonder hem te breken.
Het huis klonk niet langer als een graf.
Een paar weken later kwam zijn moeder persoonlijk terug.
« Je kunt niet zomaar weer verdwijnen. »
Ze klopte op mijn deur, met gezwollen ogen.
Advertentie
Jack vloog op haar af.
‘Je kunt niet zomaar weer verdwijnen,’ fluisterde hij in haar schouder.
‘Ik weet het,’ snikte ze. ‘Het spijt me zo, schat. Ik dacht dat ik deed wat ik moest doen. Ik had het mis.’
We zaten aan tafel en praatten. Over haar ouders. Over geld. Over alleen zijn met te veel mensen die van je afhankelijk zijn.
Ik begreep hoe wanhoop het oordeel kan vertroebelen.
We hebben haar daden niet goedgepraat. Maar ik begreep wel hoe wanhoop het oordeel kan vertroebelen.
Advertentie
Daarna was het niet perfect, maar het was wel… beter.
Soms sliep Jack bij haar, soms bij mij. Meestal zat hij ‘s middags toch aan mijn tafel te klagen over zijn huiswerk en te vragen wat er die avond te eten was.
Zijn moeder begon te zeggen: « Vraag het maar aan oma Helen, » alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Hij begon mijn boodschappen te dragen en schold me uit omdat ik op krukjes klom.
Jaren gingen voorbij.