Hij keek Luca aan. « Dit is een persoonlijke kwestie. »
‘Het was niet langer persoonlijk toen je mijn geld gebruikte,’ zei ik, terwijl ik de envelop optilde. ‘Ik heb alles.’
‘Je maakt een einde aan ons huwelijk vanwege één fout?’ vroeg hij.
‘Eén reis is een keuze,’ zei ik. ‘Mijn geld uitgeven is een andere. Liegen is een patroon.’
Hij reikte naar me. Ik deinsde achteruit. « Ik kwam voor de waarheid. Nu ga ik naar huis om mezelf te beschermen. De papieren komen volgende week. »
« Scheiding? » Zijn gezicht is uitdrukkingsloos.
« Eerst een scheiding. En een grondige financiële evaluatie. »
Angst maakte uiteindelijk plaats voor een gevoel van recht. « Ik zal veranderen. Ik zal hulp zoeken. »
Misschien zou hij het proberen. Kort. Luid. Dit lukt u echter niet zonder rekening te houden met de omstandigheden.
“Ik straf je niet,” zei ik. “Ik kies mezelf. »
Later, in Luca’s kamer, probeer ik adrenaline wegtrok. Hij zat stil tot mijn ademhaling weer rustig werd.
Thuis heb ik rekeningen geregeld, een advocaat ontmoet en rekeningen geregeld. Toen kwam het krachtige werk – het mijn moeder vertellen, vrienden antwoorden, trouwen om het huwelijk waarin ik geloofde. Op sommige dagen was ik boos. En dan kun je mij zien, ook als ik niet weet wat ik moet doen.
Nu kunnen we later zien wat er is gebeurd. Het was verantwoordelijkheid met grenzen. Luca gaf mij bewijs. Ik gaf mezelf toestemming om te stoppen et onderhandelen et leugens.
Hoewel ik hoor dat je nog steeds weet wat je doet in de lucht, ben ik ervan overtuigd dat je het zult overleven. Ondertussen weet ik dat ik niet weet wat ik ermee moet doen, maar ik weet het gewoon niet. We moeten er daarom voor zorgen dat we de juiste actie ondernemen.
