Ik dacht altijd dat mijn 16-jarige punkzoon juist degene was tegen wie de wereld beschermd moest worden – totdat een ijskoude nacht, een parkbankje aan de overkant van de straat en een klop op onze deur de volgende ochtend mijn beeld van hem volledig veranderden.
Advertentie
Ik ben 38 en ik dacht echt dat ik als moeder alles wel had meegemaakt.
Braaksel in mijn haar op de dag van de schoolfoto’s. Telefoontjes van de schoolpsycholoog. Een gebroken arm door « van het schuurtje af te springen, maar dan wel op een coole manier ». Als er ergens een rotzooi ligt, heb ik die waarschijnlijk wel opgeruimd.
Mijn jongste, Jax, is 16.
Ik heb twee kinderen.
Lily is 19, studeert aan de universiteit, staat op de ere-lijst, zit in de studentenraad en is het type dat vraagt: « Mogen we je essay als voorbeeld gebruiken? »
Mijn jongste, Jax, is 16.
Advertentie
En Jax is… een punker.
Niet « een soort alternatieve » punk. Maar pure punk.
Hij is sarcastisch, luidruchtig en veel slimmer dan hij zich voordoet.
Felroze, stekelig haar dat recht overeind staat. Geschoren zijkanten. Piercings in zijn lip en wenkbrauw. Leren jas die ruikt naar zijn sporttas en goedkope deodorant. Legerlaarzen. Bandshirts met doodskoppen die ik zogenaamd niet lees.
Hij is sarcastisch, luidruchtig en veel slimmer dan hij laat blijken. Hij zoekt de grenzen op, gewoon om te zien wat er gebeurt.
Advertentie
Overal staren mensen hem aan.
Kinderen fluisteren tijdens schoolactiviteiten. Ouders kijken hem van top tot teen aan en geven me die geforceerde glimlach van: « Nou ja… hij uit zich in ieder geval. »
« Kinderen zoals zij belanden altijd in de problemen. »
Ik hoor:
« Laat je hem zomaar naar buiten gaan? »
« Hij oogt… agressief. »
Zelfs kinderen zoals zij belanden altijd in de problemen.
Advertentie
Ik zeg altijd hetzelfde.
