Anna keek hem aan. Robert knikte haar geruststellend toe. Het was een stille taal die ze deelden: ‘Ik ben hier. Je bent veilig.’
Maar terwijl de obers de vintage champagne inschonken, kon Anna het gevoel niet kwijt dat de veiligheid een illusie was. De storm kwam niet op komst; hij was er al, zat aan de hoofdtafel te wachten op de microfoon.
De zaal viel stil. De ceremoniemeester, een gladde man met een geoefende glimlach, had al bloemrijke, inhoudsloze toespraken gehouden over ‘eeuwige verbintenissen’. De gasten hadden mechanisch hun glazen geheven. Maar nu was het de beurt aan de Koningin-Moeder om te spreken.
Eleanor streek haar jurk glad – een donkergrijze zijden jurk die glinsterde als een harnas – en richtte haar koude glimlach op Anna. Het was een glimlach die haar ogen niet bereikte; het was slechts een ontbloting van haar tanden.
‘Beste gasten, vrienden en gewaardeerde zakenrelaties,’ begon ze, haar gezaghebbende stem sneed door het geroezemoes heen zonder dat ze hoefde te schreeuwen. ‘Vandaag zijn we bijeengekomen om de bruiloft van mijn geliefde zoon Leo te vieren. Ik ben zo… blij… dat hij eindelijk een partner heeft gevonden om mee te trouwen.’
De pauze tussen « tevreden » en de rest van de zin was beladen met implicaties.
‘Leo is altijd al een jongen geweest met een ontzettend edelmoedig karakter,’ vervolgde Eleanor, terwijl ze langzaam om de tafel liep en de aandacht van iedereen in de kamer opeiste. ‘Hij ziet het beste in iedereen, zelfs als… anderen dat misschien helemaal niet zien.’
Enkele van haar zakenpartners grinnikten zachtjes. Anna voelde een warme gloed in haar nek opkomen. Leo verstijfde naast haar, zijn hand klemde zich vast aan zijn servet.
‘Natuurlijk, als liefdevolle moeder,’ vervolgde Eleanor, haar stem zoetgevooisd, ‘wil ik dat mijn zoon alleen het allerbeste krijgt. Ik heb mijn leven gewijd aan het opbouwen van een nalatenschap, zodat hij nooit hoeft te worstelen, zich nooit zorgen hoeft te maken over de harde realiteit van de wereld.’ Ze pauzeerde even en koos theatraal haar volgende woorden. ‘En daarom hebben zijn vader en ik besloten om het bruidspaar een heel bijzonder huwelijksgeschenk te geven.’
Ze gebaarde naar een assistent, die een afbeelding projecteerde op het grote scherm achter het podium. Een collectieve zucht van verbazing ging door de zaal. Het was een foto van een adembenemend, ultramodern luxe appartementencomplex in het hart van het financiële district van de stad. Ramen van vloer tot plafond, marmeren vloeren, uitzicht op de skyline. Het was miljoenen waard.
« Een appartement in de Sky-High Towers, » kondigde Eleanor aan.
Er brak een luid, donderend applaus uit. Anna staarde naar het scherm. Ze wist van het cadeau – Leo had gezegd dat zijn moeder hen wilde helpen met huisvesting – maar ze had niet beseft dat het zoiets was . Het was te veel. Het voelde als een gouden kooi.
Eleanor hief een verzorgde hand op en eiste stilte. De aanwezigen gehoorzaamden onmiddellijk.
‘Maar,’ vervolgde ze, haar stem een octaaf lager, kouder en scherper, als een mes dat uit een schede wordt getrokken. ‘Ik wil één heel belangrijk punt volkomen duidelijk maken aan iedereen hier, en aan de aanwezige advocaten.’
Ze draaide zich om zodat ze Anna recht aankeek. De façade van beleefdheid viel weg.
« Dit appartement is uitsluitend aan mijn zoon, Leo Vance, geschonken, » verklaarde Eleanor, waarbij ze elke lettergreep duidelijk uitsprak. « De eigendomsakte staat alleen op zijn naam. Het is beschermd door een trust. »
Ze pauzeerde opnieuw, haar ogen kruisten die van Anna, zodat de bruid de boosaardigheid in haar blik kon zien.
« …Zodat, zoals ze zeggen, dit arme plattelandsmeisje er geen gretige handen op kan leggen als ze besluit te vertrekken zodra ze beseft dat ze er niet bij hoort. »
Een doodse, verstikkende stilte daalde neer over de kamer.
Het applaus verstomde alsof het met een mes was afgesneden. De lucht werd uit de Sterling Room gezogen. Gasten stonden als versteend, hun champagneglazen half aan hun mond. De beledigingen hingen in de lucht, grof en vernederend. Het was niet zomaar een juridische bepaling; het was een publieke executie van Anna’s karakter.
Leo, die naast Anna zat, liet zijn blik op zijn bord zakken. Zijn gezicht gloeide in een tint karmozijnrood die overeenkwam met de rozen op tafel. Hij zag eruit als een kind dat werd uitgescholden. Hij wist dat zijn moeder wreed kon zijn, maar dit? Dit was een regelrechte slachting op zijn trouwdag.
‘Leo?’ fluisterde Anna, haar stem trillend. Ze keek hem aan en smeekte hem iets te zeggen. Op te staan. De echtgenoot te zijn die hij beloofd had te zijn.
Leo zei niets. Hij staarde naar het tafelkleed, gevangen tussen zijn liefde voor Anna en een leven lang onder de duim van Eleanor.
Anna voelde een scherpe pijn in haar hart, zo hevig dat ze er geen adem meer van kreeg. Het was niet de belediging die het meest pijn deed; het was de stilte van de man naast haar. Ze hief haar hoofd op en keek haar schoonmoeder recht in de ogen. Er waren geen tranen in haar ogen, geen spoor van zwakte – alleen een kalme, stille vastberadenheid. Ze zou Eleanor niet de voldoening geven haar te zien huilen.
Maar de stilte duurde voort. Ze was dik, zwaar en ondraaglijk.
