“Natuurlijk,” mompelde hij….
De advocaat schoof hem papieren toe.
“Hier zijn de eigendomspapieren. Teken alstublieft.”
Linda keek naar Brian. Niet jaloers, maar verdrietig. Ze had dat huis opgeknapt. Ze had oma verzorgd. Maar ze zei niets.
De advocaat draaide zich naar haar toe.
“En juffrouw Linda,” zei hij, “dit is van u.”
Hij zette een doos voor haar neer.
Linda opende hem.
Vijf oude klokken.
Vintage.
Roestig.
Brian barstte uit in lachen.
“Dit is belachelijk,” zei hij. “Oma heeft me het huis gegeven omdat ze wist wie het het meest verdiende.”
Hij wees naar de klokken.
“Jij kunt je huurappartement versieren met die roestige rommel. En huil maar lekker.”
Linda voelde haar hart krimpen, maar ze stond op.
Ze pakte de doos.
En ze liep weg zonder hem een reactie te geven.
Brian dacht dat hij gewonnen had.
Hij wist niet dat oma haar laatste glimlach aan Linda had gegeven.
En dat ze ook haar echte cadeau aan Linda had gegeven.
