Natalya sloot even haar ogen. Ze had woede gevoeld, jazeker, maar ze had ervoor gekozen die om te zetten in iets sterkers: waardigheid. ‘Woede verteert je, Liza. Wanneer je ervoor kiest om voor jezelf op te komen, is dat niet uit woede, maar uit liefde. De liefde die ik voor je voel, voor onze toekomst, voor alles wat je verdient te ervaren.’ Ze boog zich voorover en pakte zachtjes de hand van haar dochter. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken over het verleden. Je hebt een toekomst om op te bouwen, een toekomst waarin je vrij bent om te kiezen wie je wilt zijn. En dat is alles wat ik ooit voor je gewild heb.’
Liza leek tevreden met dit antwoord en ging zitten om te eten. Maar er was een gevoel van vrede in de kamer neergedaald, iets fundamenteels en onwrikbaars. De wonden waren er nog steeds, maar ze bepaalden niet langer hun ritme. Ze waren nu geheeld door de zekerheid dat ze vrij en onafhankelijk waren, en dat niets en niemand de band tussen een moeder en haar dochter kon verbreken.
In de maanden die volgden, wijdde Natalya zich volledig aan haar werk. Ze ontving verschillende projectvoorstellen, waarvan er één bijzonder veelbelovend bleek: een groot stadsontwikkelingsproject waar ze altijd al van had gedroomd. Ze wist niet of de nalatenschap van haar grootmoeder er iets mee te maken had, maar het voelde alsof dit nieuwe hoofdstuk de beloning was voor haar keuzes.
Wat Sergey betreft, hij was een vage figuur in hun leven geworden, een schaduw die Natalya probeerde te herinneren aan het leven dat ze ooit samen hadden gedeeld. Hij belde haar soms, vooral als hij iets nodig had, maar hij was niet langer de persoon die hij was geweest. Bij elk telefoontje voelde Natalya niets dan onverschilligheid, en soms zelfs een vleugje medelijden. Hij had gedacht dat hij de situatie naar zijn hand kon zetten, dat hij alles kon krijgen wat hij wilde, maar hij had niet begrepen dat liefde niet te koop is met geld of dreigementen. Hij had haar verloren op het moment dat hij geloofde dat geld belangrijker was dan waardigheid.
