Op een avond verraste generaal Harris me midden in een simulatie. In mijn eentje tegen twaalf hypermoderne vliegtuigen schoot ik ze vrijwel allemaal neer.
‘U bestuurt geen vliegtuig, majoor,’ zei hij tegen me. ‘U bestuurt het schaakbord.’
Diezelfde avond vertrouwde hij mij het commando over Red Flag toe.
De val van de held
Op de derde dag van de oefening overschreed Mark een onomkeerbare grens. Hij negeerde de veiligheidsinstructies, overschreed de minimale vlieghoogte en botste bijna tegen een van mijn piloten. Geen spijt. Geen zelfreflectie. Alleen maar verwijten.
Ik beëindigde vervolgens de oefening en gaf opdracht tot onmiddellijke terugkeer naar de grond. Voor het laatste scenario activeerde ik het Alpha-protocol: volledige luchtverdediging, totale jamming, gesimuleerde oorlogsomgeving.
Deze keer stapte ik in een F-16 die in vijandelijke kleuren was geschilderd. In de lucht bevond Mark zich geïsoleerd. Zijn wingmen werden één voor één uitgeschakeld. Op zijn schermen verschenen spookachtige dreigingen. Paniek greep hem aan.
Toen ik me achter hem positioneerde, onzichtbaar voor zijn sensoren, zei ik simpelweg tegen hem:
« Kijk eens goed achter je, luitenant. »
Een paar seconden later was de oefening voorbij. Mark was zo goed als verslagen.
