Een paar dagen na zijn begrafenis werd er op mijn deur geklopt.
Het was zijn tweede vrouw.
Ze zag er uitgeput uit, ouder dan ik me herinnerde. Haar schouders stonden naar beneden alsof ze gewicht droeg dat niemand anders kon zien. Ze hield een beschadigd theekopje vast alsof dat het enige was wat haar overeind hield.
Ze verspilde geen tijd aan beleefdheden.
Ze zei simpelweg:
āEr is iets wat je verdient te weten.ā
Ze vertelde me over een meer.
Een plek die ik was vergeten, maar Sam nooit.
Op de avond dat onze zoon stierf, reed hij er alleen heen. Het was de plek waar hij onze zoon altijd mee naartoe nam ā alleen zij tweeĆ«n.
Een rustig stuk water, omringd door bomen. Een plek waar woorden kwamen wanneer ze nodig waren, en waar stilte ook genoeg was.
Ze zei dat Sam daar vaak kwam.
Hij nam bloemen mee.
Hij liet soms kleine spullen achter: een steen, een foto, een brief.
Ik liep langzaam langs de oever, en ineens zag ik het:
Een klein houten kistje.
Verweerd, maar intact.
Verscholen onder een boom, half bedekt door bladeren.
Mijn hart sloeg over toen ik het openschoof.
Binnenin zaten brieven.
Tientallen brieven.
EĆ©n voor elke verjaardag die onze zoon nooit had kunnen vieren.
Allemaal ondertekend met dezelfde woorden:
Liefs, papa.
Ik zat daar tot de zon achter de bomen verdween.
Ik las zijn woorden.
Elk jaar opnieuw: pijn, liefde, schuld, herinneringen, hoopā¦ alles wat Sam nooit had gezegd toen hij naast mij zat.
Voor het eerst zag ik zijn verdriet.
Niet door tranenā¦
maar door tederheid.
Verdriet kent vele gedaantenā¦
