“Mis je hem niet?”
“Waarom huil je niet?”
Maar Sam gaf geen antwoord dat ik begreep.
Zijn rust voelde als verlatenheid.
En al snel begon ik te denken dat ik alleen rouwde.
Verdriet is op zichzelf al een eenzame ervaring. Maar het gevoel dat je binnen je eigen huwelijk alleen bent, dat je naast iemand ligt die je niet kan bereiken… dat is een pijn die geen naam heeft.
Stukje bij beetje veranderde mijn verdriet in iets anders.
Wrok.
Ik schaam me om het toe te geven, maar ik voelde boosheid. Alsof Sam het recht niet had om zo kalm te blijven. Alsof hij mij én onze zoon verraadde met zijn stilte.
We spraken steeds minder.
Onze gesprekken werden praktisch:
“Wil je eten?”
“Moet de was gedaan worden?”
