Twee weken lang deed ze alsof ze een moeder was. Dat is de beste manier waarop ik het kan omschrijven.
Ze verschoonde een luier en verdween vervolgens urenlang, warmde dan een flesje op en plofte neer op de bank om dwars door het gehuil heen te slapen.
Advertentie
Ik probeerde in te grijpen waar ik kon, maar ik wist er niets van.
Ik was zelf nog een kind, ik maakte stiekem huiswerk tussen de nachtvoedingen door en vroeg me af of dit allemaal wel normaal was.
Ze zou een luier verschonen…
En toen verdween ze zomaar.
Ze had geen briefje achtergelaten. Er was geen telefoontje geweest — helemaal niets. Ik werd om 3 uur ‘s nachts wakker door een krijsende baby en een leeg appartement.
De jas van mijn moeder was verdwenen, maar al het andere – haar rommel, geur en chaos – was gebleven.
Advertentie
Ik stond daar in de keuken met Ellen in mijn armen, terwijl Ava vanuit haar wiegje schreeuwde, en een koude, scherpe paniek bekroop me.
« Als ik ze in de steek laat, gaan ze dood, » besefte ik.
Ze heeft geen briefje achtergelaten.
Het klinkt nu dramatisch, maar het was de meest oprechte gedachte die ik ooit heb gehad.
Ik heb niet zelf kunnen beslissen of ik de stap zou zetten. Het was eigenlijk nooit een keuze. Ik heb het idee om geneeskunde te gaan studeren laten varen. Ik wilde al chirurg worden sinds mijn elfde.
Advertentie
De droom begon toen ik samen met mijn opa een documentaire over harttransplantaties bekeek.
Inmiddels was ik vader van twee kinderen, met afgedankte universiteitsbrochures op mijn bureau.
Het was eigenlijk nooit een keuze.
Ik bleef.
Ik werkte alle diensten die ik kon krijgen. ‘s Nachts in het magazijn, overdag bezorgde ik eten. Ik stapelde dozen, reed door sneeuwstormen en nam elke extra dienst aan die ik kon krijgen, want luiers en babyvoeding waren niet goedkoop.
Advertentie
Maar de huur moest ook betaald worden.
Ik leerde hoe ik mijn boodschappen zo kon plannen dat een winkelwagen van 30 dollar de hele week meeging. Ik werd er goed in om me aan te melden voor programma’s en tweedehands kleding te vinden die er als nieuw uitzag.
Ik heb mijn tienerjaren opgeofferd om iemands steunpilaar te worden.
Ik bleef.
Ik leerde hoe ik om 3 uur ‘s nachts flesjes moest opwarmen met trillende handen. Hoe ik de ene baby op mijn heup moest wiegen terwijl de andere zich schor schreeuwde.
Advertentie
