Deel 3: De zware stilte
Vanachter de gesloten slaapkamerdeur luisterde Margaret.
Ze hoorde Daniels zware voetstappen door de gang stampen. Hij was waarschijnlijk geïrriteerd. Hij verwachtte de makelaar later die middag, maar niet zo vroeg.
‘Ik regel het wel,’ hoorde ze hem naar Laura roepen. ‘Waarschijnlijk gewoon een bezorging.’
Margaret hoorde de voordeur met een ruk opengaan.
‘Ja? Wat wil je?’ Daniels stem klonk agressief, nog steeds vol adrenaline na zijn gewelddadige actie.
En toen… stilte.
Het was geen gewone stilte in een gesprek. Het was een vacuüm. Het soort stilte dat ontstaat wanneer alle lucht uit een ruimte wordt gezogen.
‘Meneer Daniel Collins?’ vroeg een stem. Het was niet die van een bezorger. De stem was diep, gezaghebbend en baritonachtig.
‘Ja?’ Daniels stem stokte. ‘Wie bent u?’
Margaret stond op. Ze streek haar rok glad. Ze bekeek haar spiegelbeeld in de kapspiegel. De blauwe plek op haar wang kleurde donkerpaars en werd felpaars. Het stak afschuwelijk af tegen haar bleke, gerimpelde huid.
Ze haalde diep adem. Ze deed de deur van haar slaapkamer open.
Ze liep door de gang. Haar stappen klonken geruisloos op het tapijt.
Toen ze bij de doorgang naar de woonkamer aankwam, zag ze hen.
Daniël stond met zijn rug tegen de muur bij de ingang. Zijn gezicht was asgrauw. Zijn handen waren lichtjes omhooggeheven en trilden.
In de deuropening stonden twee mannen.
Een van hen droeg het kaki uniform van het sheriffskantoor van het district. Zijn hand rustte nonchalant op zijn riem, vlakbij zijn taser.
De andere man was lang, gekleed in een smetteloos antracietkleurig pak, en droeg een leren aktetas. Hij had zilvergrijs haar en de houding van een man die de rechtszaal beheerste.
Het was James Walker.
Margaret had James al zes maanden niet gezien, niet sinds de dag dat ze naar de stad was gereden om Roberts nalatenschap af te ronden. Hij keek haar nu aan. Zijn ogen werden iets groter toen ze op haar wang rustten. Zijn kaak spande zich aan.
‘Mevrouw Collins,’ zei James, terwijl hij Daniel opzij stapte alsof hij een meubelstuk was. ‘Mijn excuses voor de onderbreking op een zondag. Maar we hebben een telefoontje gekregen.’
Daniel keek naar de advocaat, vervolgens naar de agent en daarna naar zijn moeder. « Een telefoontje? Welk telefoontje? »
Laura kwam rennend de keuken uitgerend met een glas wijn in haar hand. « Danny, wie is daar? Is het de agent? »
Ze bleef stokstijf staan toen ze de sheriff zag. Het wijnglas kantelde in haar hand, waardoor er rode vloeistof op het tapijt spatte.
‘Mevrouw Collins,’ zei de agent, terwijl hij Margaret recht in de ogen keek. ‘We hebben een melding ontvangen van uw buurvrouw, mevrouw Gable. Zij verklaarde dat ze geschreeuw en geluiden van een fysieke confrontatie had gehoord. Ze maakte zich zorgen om uw veiligheid.’
Daniel liet een nerveus, hoog lachje horen. « Mevrouw Gable? Die gekke oude heks? Ze hoort de hele tijd dingen! We waren gewoon… aan het discussiëren over politiek! Toch, mam? »
Hij keek naar Margaret. Zijn ogen waren wijd open, wanhopig en smekend. ‘Lieg voor me,’ zeiden ze. ‘ Bescherm me. Dat doe je altijd.’
Margaret keek hem aan. Ze raakte haar wang aan.
‘Hallo James,’ zei ze kalm, haar zoon negerend. ‘Bedankt voor je komst.’
James knikte. Hij opende zijn aktetas en haalde er een dik document uit, ingebonden in blauw papier.
‘Daniel,’ zei James, zijn stem sneed als een mes door de spanning heen. ‘Ik ben hier namens uw moeder in haar hoedanigheid als schenker van het Collins Family Trust. En ik ben hier om u te informeren dat u zich op verboden terrein bevindt.’
‘Ben je hier illegaal aan het rondsnuffelen?’ stamelde Daniel. ‘Dit is het huis van mijn moeder! Ik ben hier opgegroeid!’
‘Niet meer,’ zei James.
En toen deed Daniel iets dat Margaret tot in haar ziel schokte.
De arrogantie brokkelde af. De woede verdween als sneeuw voor de zon. Hij keek naar de advocaat, vervolgens naar de hulpsheriff, en de realiteit van de situatie drong tot hem door.
Hij zakte op zijn knieën.
Hij zakte letterlijk in elkaar op het vloerkleed in de gang en barstte in snikken uit.
‘Alsjeblieft,’ snikte hij, terwijl hij naar James toe kroop. ‘Alsjeblieft, ik meende het niet! Het spijt me! We staan gewoon onder zo’n enorme druk! De bank belt elke dag! Laura’s bedrijf gaat failliet! We hadden het geld nodig!’
Laura stond als aan de grond genageld, haar mond open. De applaudisserende toeschouwer was verdwenen. In haar plaats stond een doodsbange vrouw die toekeek hoe haar goudmijn in rook opging.
James keek met pure walging op Daniel neer. Hij deed een stap achteruit zodat Daniel zijn schoenen niet kon aanraken.
‘Sta op,’ zei James koud. ‘Je kunt je tranen beter bewaren voor de rechter.’
