Marcus heeft me die drie jaar nooit kwalijk genomen. Hij heeft het er nooit over gehad. Hij heeft me nooit een schuldgevoel gegeven. Hij hield gewoon van mij en mijn dochter alsof er nooit iets gebeurd was.
Dat is wie mijn broer is. Niet de angstaanjagende motorrijder waar ik hem toe had gereduceerd. Niet de levensstijl die ik had veroordeeld. Gewoon een man met een enorm hart die zijn familie altijd heeft beschermd, zelfs toen zijn familie hem niet wilde.
Ik heb drie jaar verspild. Drie jaar waarin Emma haar oom niet kende. Drie jaar waarin Marcus in het donker langs ons huis reed en ons van een afstand in de gaten hield. Drie jaar waarin verjaardagscadeaus ongeopend werden teruggestuurd.
Ik kan die jaren niet terugkrijgen. Maar ik kan er wel voor zorgen dat ik nooit meer een dag verspil.
Als je dit leest en je hebt iemand uit je leven verwijderd vanwege hoe die eruitziet, wat die draagt of wat anderen ervan denken, denk er dan alsjeblieft nog eens over na. Kijk verder dan de buitenkant. Bedenk dat de persoon die je afwijst misschien wel degene is die je redt als alles instort.
Marcus heeft het leven van mijn dochter gered. Maar belangrijker nog, hij heeft me behoed voor een leven waarin ik nooit iemand wilde worden. Iemand die meer om uiterlijkheden gaf dan om liefde. Iemand die familie zou verruilen voor de goedkeuring van vreemden.
Ik wilde mijn motorrijdende broer niet met mijn pasgeboren baby laten kennnen vanwege zijn levensstijl.
Het was de slechtste beslissing die ik ooit heb genomen.
En ik dank God elke dag dat hij me dat vergeven heeft.
