Een traan gleed over zijn wang, maar hij glimlachte erdoorheen.
« Natuurlijk wel, pap. Dit is nog steeds ons thuis. »
Ik hield hem steviger vast. Voor het eerst in mijn leven verloor ik niet iemand, maar liet ik hem los, gaf ik hem de ruimte om te groeien .
Advertentie
En misschien is dat wel wat liefde hoort te zijn.
Misschien is dat wel hoe liefde hoort te zijn.
