Ze droeg professionele kleding en had een map op haar schoot. Haar uitdrukking was doodserieus.
« Wat is hier aan de hand? »
Ik kwam op een avond vroeg thuis en trof Gabriel aan op de bank.
Gabriel keek me aan, zijn ogen rood en opgezwollen.
« Papa, ik moet gaan. We zullen elkaar nooit meer zien. Ik hou van je. Dank je wel voor alles. »
Advertentie
De kamer draaide rond.
Ik draaide me om naar de vrouw.
« Wie bent u? En wat hebt u tegen mijn zoon gezegd? »
Ik draaide me om naar de vrouw.
Ze vouwde haar handen rustig op de map.
« Ik zou gaan zitten als ik jou was. Je hebt dertien jaar lang in een leugen geleefd. En je zult niet blij zijn met wat er nu komt. »
Ik ging niet zitten. Ik stond daar, als versteend, met het gevoel dat de grond elk moment kon wegzakken.
Advertentie
‘Een leugen?’ herhaalde ik. ‘Waar heb je het over?’
De vrouw gebaarde simpelweg naar de fauteuil tegenover hen.
« Waar heb je het over? »
Ik ging zitten en keek de vrouw boos aan.
« Spreek! Wie bent u en wat is hier aan de hand? »
« Ik ben Patricia. Ik ben de schooladviseur van Gabriel. »
« Zijn therapeut? Wat is er aan de hand? »
Advertentie
Ze keek naar Gabriel, niet naar mij. « Vertel hem wat je hebt uitgespookt. »
« Vertel hem wat je hebt gedaan. »
Gabriel schudde heftig zijn hoofd. « Je zei dat je het zou doen. »
‘Dat zal ik doen,’ zei ze zachtjes. ‘Maar het moet ook van jou komen.’
Hij slikte moeilijk, zijn adamsappel bewoog op en neer.
« Papa… ik wilde niet liegen. Ik wilde gewoon— »
‘Een leugen?’ zei ik, mijn stem scherper dan ik bedoelde. ‘Waarover?’
Advertentie
Patricia boog zich voorover. « Al dertien jaar probeert uw zoon u te beschermen tegen de waarheid. »
« Al dertien jaar probeert uw zoon u te beschermen tegen de waarheid. »
De woorden kwamen aan als een klap in de borst.
« Dat klopt niet. Dat kan niet. »
In plaats daarvan opende ze haar map, haalde er papieren uit en legde ze op de salontafel. Ik boog me voorover om ze te bekijken.
Het waren brieven geschreven door leraren. Ik pakte er een op en las de eerste paar regels vluchtig door.
Advertentie
« Gabriel, wat is dit? Waarom zou je dit voor me verbergen? »
« Waarom zou je dit voor me verbergen? »
Gabriel keek me niet aan, dus draaide ik me weer naar Patricia.
« Hoe lang speelt dit al? »
« Veel te lang. Je zoon is de beste van zijn klas. » Ze pakte nog een paar pagina’s van de stapel.
« Jarenlang hebben zijn leraren hem gesmeekt om zich aan te melden voor programma’s buiten de staat, maar hij heeft ze allemaal afgewezen. Zomerprogramma’s. Studiekampen. Zelfs een kans om met zijn debatteam naar de nationale kampioenschappen te reizen. »
Advertentie
‘Waarom?’ Mijn stem brak.
« Hoe lang speelt dit al? »
Gabriels stem was nauwelijks meer dan een gefluister. « Want elke keer dat ik eraan dacht om te vertrekken, zag ik je alleen in dit huis voor me en ik wist… ik wist dat het te veel voor je zou zijn. »
Mijn borstkas trok samen tot ik niet meer goed kon ademen.
« Hij leerde al heel jong hoe groot de angst voor verlies kan zijn, » voegde Patricia er zachtjes aan toe.
« Je hebt me alles gegeven, pap. Hoe zou ik je kunnen verraden door weg te gaan? »
Advertentie
Ik begroef mijn hoofd in mijn handen. « Wat heb ik gedaan? »
Patricia schraapte haar keel. « Maar dat is niet de enige reden waarom ik hier vandaag ben. »
« Wat heb ik gedaan? »
« Vorige maand kreeg Gabriel een volledige beurs voor Stanford. Collegegeld. Huisvesting. Boeken. Alles. Hij wilde het eerst afwijzen. Ik heb hem overtuigd om van gedachten te veranderen, maar je moet hem wel steunen, anders vrees ik dat hij er niet voor zal gaan. »
Patricia stond op en streek haar rok glad.
Advertentie
« Hij heeft deze kans verdiend, en het zou erg jammer zijn als hij die zou laten liggen. »
Ze vertrok toen, en de stilte stroomde achter haar aan als water dat een gat vult.
« Je moet hem steunen, anders vrees ik dat hij zich er niet aan zal committeren. »
