Ik sloot langzaam de deur achter hen en wees naar de woonkamer.
« Ten eerste, » zei ik kalm, « praat wat zachter. Je maakt de baby bang. »
Haar moeder wierp een ongelovige blik rond in het bescheiden appartement.
— Deze plek… je zei dat je hem huurde omdat je gierig was.
Ik antwoordde met een kleine glimlach.
— Ik zei dat het tijdelijk was.
Daniel haalde met zijn handen door zijn haar, op het punt van paniek.
— Alle investeerders trokken zich tegelijkertijd terug. Alle rekeningen werden bevroren. De raad van bestuur trad af… Zoiets gebeurt niet zomaar, bij toeval.
« Nee, » beaamde ik. « Dat gebeurt niet bij toeval. »
Dus vertelde ik ze eindelijk de waarheid – de waarheid die Daniël nooit had willen weten.
Jaren voordat ik hem ontmoette, had mijn vader een particuliere investeringsgroep opgericht. Ik heb zijn achternaam nooit in het openbaar gebruikt. Toen Daniel zijn startup presenteerde, « geloofde » mijn vader in het project… niet vanwege Daniel, maar omdat **ik** hem dat had gevraagd.
Het startkapitaal. De noodleningen. De contacten. Alles liep via mij.
Daniels zus sprong op, haar stem trillend van emotie.
— Bedoel je dat… we je alles verschuldigd zijn?
‘Ja,’ antwoordde ik kalm. ‘En je bent hem kwijtgeraakt op de dag dat Daniel besloot dat ik overbodig was.’
Daniël viel op zijn knieën.
— Emily, ik bedoelde het niet… Ik was gestrest. Mijn familie had me nodig.
Ik keek ernaar en zag de bus weer, de blikken, de pijn.
— En je vrouw ook. En je kind ook.
De stem van haar moeder brak.
— Alstublieft… we wisten het niet…
‘Je hebt er niet om gevraagd,’ zei ik. ‘Je hebt gewoon misbruik gemaakt van de Maybach.’
Die avond vertrokken ze in een zware stilte. Geen dreigementen. Geen arrogantie. Alleen… angst.
De volgende ochtend belde mijn vader me.
— Wilt u dat ik mijn beslissing heroverweeg?
