.
.
Ik was net met pensioen gegaan toen mijn schoondochter belde: « Ik breng mijn drie kinderen bij je langs. Je hoeft verder niets meer te doen; je kunt op ze passen terwijl ik op reis ben. » Ik glimlachte en hing op, maar vanbinnen broeide er een storm. Dat korte telefoontje galmde de hele nacht door mijn hoofd, een bevel in plaats van een verzoek, alsof mijn vijfendertig jaar hard werken, toewijding en liefde waren gereduceerd tot « je hoeft niets te doen ».
Ik was net met pensioen gegaan, een fase waar ik lang naar had uitgekeken, vol dromen over reizen, rustige ochtenden en eindelijk tijd hebben voor mijn hobby’s. In plaats daarvan werd ik zonder overleg of enige overweging in de rol van oppas gedwongen. Ik keek naar de stapel brochures voor roadtrips – Yellowstone, de Grand Canyon, de Pacifische kust – en vervolgens naar mijn ingelijste pensioenbewijs aan de muur. Ik voelde een verandering in me, een vastberadenheid om een grens te trekken die mijn schoondochter nooit zou vergeten.
