De stilte aan de andere kant van de lijn was zo diep dat ik mijn eigen hartslag kon horen. Voor het eerst in jaren was het niet ik die beefde, maar zij.
Renata, ik begrijp het niet,” stamelde ze, haar arrogantie verdween als sneeuw voor de zon. “We waren altijd al speciaal voor je. Je bent als een tweede moeder voor me!”
‘Leugens,’ fluisterde ik tegen mezelf. Allemaal leugens. Verpakt in dat zoete stemmetje dat ze alleen gebruikte als ze een bevestiging nodig had.
Renata? Ben je daar?
‘Ik ben hier,’ zei ik koud. ‘Maar de geldautomaat is buiten werking.’
Ik hing de telefoon op. Maar terwijl ik daar stond, drong het plotseling tot me door. Ik had ze de sleutels van mijn huis gegeven voor noodgevallen. En op dit moment, in hun ogen, was dit een noodgeval.
Ik snelde naar de voordeur om hem op slot te doen, maar het was te laat. De klink draaide al.
De deur zwaaide open, maar het waren niet Max of Lena. Het was de wind. Ik was vergeten hem goed op slot te doen nadat ik de post had binnengehaald. Mijn hart bonkte in mijn borst, een waarschuwend ritme. Ze waren er nog niet… maar ze zouden komen.
Ik deed de deur op slot, schoof de nachtschoot naar binnen en, voor de zekerheid, klemde ik een zware houten stoel onder de klink. Daarna liep ik naar de keukentafel – de tafel waar ik zoveel verrassingen voor hen had bedacht – en ging zitten.
Ik huilde niet. De tijd voor tranen was voorbij. Nu was het tijd voor wiskunde.
Ik pakte mijn chequeboek, mijn bankafschriften van de afgelopen drie jaar en een rode pen. Ik wilde tot op de letter zien hoe groot mijn eigen domheid was geweest.
Huur: 500 x 36 maanden = 18.000
Cadeaus (verjaardag, kerst, jubileum): minimaal $3.000.
Lena’s « Medische Noodgevallen » (spabehandelingen, vermoedde ik nu): $800.
Autolening afbetaald (die ze nooit hebben terugbetaald): $2.500.
Airconditioningreparatie: $600.
Woonkamermeubels: $1.200.
Ik staarde naar het laatste getal, omcirkeld in rode inkt. $33.400.
Dat was precies het bedrag van mijn vrijgevigheid. 33.400 dollar die ik had verspild van de erfenis van mijn man, van mijn pensioen, van het spaargeld dat ik in decennia van eerlijk werk centje voor centje opzij had gezet. Dat was een reis naar Italië die ik nooit heb gemaakt. Dat was een keukenrenovatie die ik nooit ben begonnen. Dat was mijn waardigheid, dollar voor dollar verkocht om twee gezonde volwassenen een comfortabel leven te bieden.
Mijn telefoon ging weer. Max.
