Ik had nooit gedacht dat een stop voor een huilende baby op een koude ochtend me naar de bovenste verdieping van het gebouw zou leiden waar ik voor een minimumloon toiletten schrobde. Toen ik ontdekte wiens kind ik had gered, nam het leven een onverwachte wending en veranderde het op manieren die ik nooit had zien aankomen.
Ik had nooit gedacht dat mijn leven zo’n wending zou nemen.
Het is nu vier maanden geleden dat ik bevallen ben van mijn zoontje. Hij is vernoemd naar zijn vader, die hem nooit in zijn armen heeft kunnen sluiten. Mijn man overleed aan kanker toen ik vijf maanden zwanger was. Vader worden was zijn grootste wens.
Op het moment dat de dokter zei: » Het is een jongen, » barstte ik in tranen uit, wetende dat dit alles betekende waar mijn man zo naar had verlangd. Ik wou dat hij erbij was om zijn zoontje in zijn armen te houden.
Een baby | Bron: Pexels
Het moederschap als nieuwkomer is al overweldigend genoeg. Moederschap als nieuwkomer zonder partner, zonder financiële zekerheid en met behoud van een baan, is als het beklimmen van een klif in complete duisternis.
Mijn bestaan is veranderd in een patroon van nachtelijke voedingen, explosieve luiers, het afkolven van moedermelk, huilen (zowel zijn tranen als de mijne) en overleven met amper drie uur slaap.
Om het hoofd boven water te houden, werkte ik parttime als schoonmaakster bij een groot financieel bedrijf in het centrum. Vier uur per dag, ‘s ochtends vroeg, voordat iemand op kantoor kwam. Het was slopend werk: vloeren schrobben, vuilnis wegbrengen, bureaus afvegen, maar het leverde net genoeg op voor de huur van een klein appartement en luiers. Tijdens die uren paste mijn schoonmoeder, Ruth, op de baby. Zij was de moeder van mijn overleden man, en zonder haar steun en toeverlaat was ik ten onder gegaan.
Een oudere vrouw | Bron: Midjourney
Op een ochtend, na mijn dienst, liep ik naar huis in die wazige waas die je hebt na een nacht met onderbroken slaap. De zon was nog niet helemaal opgekomen en de stad leek half in slaap. Ik kon alleen maar denken aan thuiskomen om mijn zoon te voeden. Mijn borsten deden al pijn en ik wist dat hij snel honger zou krijgen.
Toen hoorde ik het.
Een huiltje. Niet van een kat, niet van een puppy. Het gehuil van een baby.
