‘Luister,’ zei ik, terwijl ik mijn handen omhoog hield. ‘Ik heb deze ring niet teruggebracht voor een beloning, Andrew. Om eerlijk te zijn… ik heb er wel even over nagedacht om hem te verkopen. Maar er keken vier paar ogen naar me. Ik was van plan hem bij de receptie in te leveren.’
‘Lucas, mijn moeder zei dat ik je moest vertellen dat je vrouw trots zou zijn op de man die je bent,’ vervolgde hij, alsof hij mijn zin niet had gehoord.
Die woorden troffen me als een klap in mijn gezicht. Ik slikte moeilijk, maar er kwam geen geluid uit.
Andrew deed een stap achteruit, knikte even naar de kinderen die ons in de gang gadesloegen, en draaide zich toen naar de auto. Bij de deur bleef hij staan en keek me aan.
‘Wat je er ook mee besluit te doen,’ mompelde hij, ‘weet in ieder geval dat… het logisch was.’
Toen stapte hij in en reed weg. De Mercedes gleed door onze straat alsof hij niets te zoeken had in een buurt met kapotte trottoirs en flikkerende verandaverlichting.
Ik opende de envelop niet meteen. Ik wachtte tot ik de kinderen had afgezet en vijf kostbare minuten stilte had. Geparkeerd voor Grace’s kinderdagverblijf bleef ik achter het stuur zitten, mijn handen nog steeds bebloemd van Lily’s bagel.
Ik opende de flap, in de verwachting een bedankbriefje in Marjorie’s handschrift aan te treffen.
In plaats daarvan lag er een cheque van $50.000.
Ik staarde ernaar en telde de nullen, eerst een keer, toen nog een keer. Mijn handen trilden. Achter de cheque lag een klein opgevouwen papiertje:
« Voor je eerlijkheid en vriendelijkheid. Omdat je mijn moeder eraan herinnerd hebt dat er nog steeds goede mensen bestaan. Omdat je haar eraan herinnerd hebt dat er leven en hoop is na verlies… »
Gebruik het voor je familie, Lucas.
Ik boog me voorover en liet mijn voorhoofd tegen het stuur rusten, mijn ogen brandden.
Voor het eerst in lange tijd stond ik mezelf toe om adem te halen.
Een week later waren de remmen van het busje eindelijk gerepareerd. Grace had nieuwe, zachte, schone lakens – het soort waarvan de kinderarts zei dat het haar eczeem zou verlichten. En de koelkast was vol…vol genoeg om de onderliggende zorgen die ik al jaren met me meedroeg, te laten verdwijnen.
Afgelopen vrijdagavond bestelde ik een pizza. Lily nam een hap en haar ogen werden groot, alsof ze nog nooit van haar leven gesmolten kaas had geproefd.
« Dit is de meest elegante avond van mijn hele leven, » verklaarde ze.
