Toen de beste vriend van mijn overleden echtgenoot me ten huwelijk vroeg, zei ik ja. Maar op onze huwelijksnacht, staand voor een oude kluis, met trillende handen, sprak mijn kersverse echtgenoot woorden uit die me deden twijfelen aan liefde, loyaliteit en tweede kansen.
Ik ben nu 41 jaar oud, en soms kan ik nog steeds niet geloven dat dit mijn leven is.
Twintig jaar lang was ik Peters vrouw. We hadden een koloniaal huis met vier slaapkamers, krakende vloeren en een achterveranda die altijd wel wat reparatie nodig had. En twee kinderen die elke hoek vulden met lawaai, chaos en vrolijkheid.
Mijn zoon is nu 19 en studeert ingenieurswetenschappen ergens in het westen. Mijn dochter is net 21 geworden en heeft een universiteit zo ver mogelijk naar het oosten gekozen, waarschijnlijk om te bewijzen dat ze het aankan.
Het huis is leeg zonder hen… zonder mijn Peter. Het is vreemd stil.
Een verdrietige vrouw | Bron: Midjourney
Peter zei altijd dat ons leven geweldig was. De voetbalwedstrijden op zaterdagmorgen. De ruzies over wie er aan de beurt was om het vuilnis buiten te zetten.
Hij probeerde altijd alles zelf op te lossen, ook al wisten we allebei dat het hem moeilijk zou worden.
