De grafsteen stond er al. Ik knielde neer en legde het kaartje aan de voet ervan.
‘Papa? Gaan we je broer bezoeken?’ vroeg Ryan.
‘Ja,’ zei ik. ‘Zijn naam was Caleb.’
‘Ik wou dat ik hem had kunnen ontmoeten,’ zei Ryan, terwijl hij tegen me aan leunde. Brandy snoof aan de kaart.
Advertentie
De grafsteen stond klaar.
« Ik ook, zoon. Ik ook. »
De bries ruiste door de bomen.
Ik keek Tom aan en vroeg me even af of hij degene was die het briefje had geschreven. Misschien was me weggeven wel zijn manier om me in leven te houden… of om me een kans te geven op een leven zonder tragedie.
Misschien was het weggeven van mij wel zijn manier om mij in leven te houden…
