Die dag probeerde ik ontspannen te blijven en haar de privacy te geven die ik haar altijd beloof.
Maar toen begon een stemmetje in mijn hoofd te vragen: Wat als? Wat als er iets aan de hand is waar ik van op de hoogte moet zijn? Wat als ik te naïef ben? Voordat ik het wist, liep ik langzaam door de gang.
Toen ik bij haar deur aankwam, duwde ik die voorzichtig een klein beetje open.
Op de achtergrond klonk zachte muziek, en daar zaten ze dan, met de benen gekruist op het kleed, omringd door notitieboekjes, markeerstiften en wiskundeopgaven.
Ze was iets aan het uitleggen, zo geconcentreerd dat ze nauwelijks merkte dat er iemand de kamer binnenkwam.
Haar vriend knikte instemmend, volledig geconcentreerd op de wiskundige uitleg van mijn dochter. Het bord met koekjes dat ze mee naar de kamer had genomen, stond onaangeroerd op haar bureau.
