Toen ik na de operatie wakker werd, was de ziekenkamer zowel te licht als vreemd stil. De pijnstillers zorgden ervoor dat het plafond trilde, maar het bericht op mijn telefoon was haarscherp.
Het bericht kwam niet van mijn man, Adrien Leclerc – « Kapitein Leclerc » voor de luchtvaartmaatschappij, « mijn liefje » voor mij gedurende de afgelopen acht jaar. Het kwam van een onbekend nummer, vergezeld van een foto: Adrien, lachend in een gang van een gerechtsgebouw, naast een vrouw in een donkerblauw stewardessenuniform. Haar haar perfect opgestoken, make-up onberispelijk. Daaronder het onderschrift: « Gefeliciteerd aan het pasgetrouwde stel! »
Eerst dacht ik dat het een slechte grap was. Ik belde Adrien. Voicemail. Opnieuw. Niets. Toen kwam mijn zus, Mira, de kamer binnen met die blik die mensen krijgen als ze bang zijn dat zij degene zullen zijn die de waarheid vertellen.
« Elena… » fluisterde ze. « Dat klopt. »
Een verpleegster kwam mijn vitale functies controleren terwijl mijn wereld op zijn kop stond. Mira las me een artikel voor van een roddelblog over de luchtvaart: Adrien was halsoverkop in het huwelijksbootje gestapt met Camille Renaud, een stewardess op zijn langeafstandsvluchten. De foto’s lieten een kleine viering zien in de lounge van een hotel vlakbij de luchthaven, met champagneglazen in de hand en zijn pilotenbrevet prominent tentoongesteld als een trofee.
De volgende dag belde Adrien eindelijk. Zijn stem was kalm en professioneel, alsof hij met een ontevreden passagier sprak.
« Ik heb een nieuw hoofdstuk afgesloten, » zei hij. « Camille en ik zijn getrouwd. Kom niet meer terug naar huis. »
Ik trok het laken strak totdat de naden wit werden. « Adrien, ik ben in het ziekenhuis. »
Hij zuchtte geïrriteerd. « Je hebt al maanden niet gewerkt. Ik heb een partner nodig die bijdraagt. Er is geen plaats voor een werkloze in mijn huishouden. »
Ik moest bijna lachen, maar het geluid bleef in mijn keel steken. Ik was niet « gestopt met werken ». Ik had mijn adviesbureau tijdelijk stopgezet na een diagnose, chemotherapie en een vermoeidheid waardoor elke trap onbegaanbaar leek. Adrien had gezien hoe ik mijn haar verloor… en duidelijk ook zijn hart.
Mira wilde meteen vechten. Ik opende gewoon mijn bankapp. Een bedrag waar ik zelden naar keek: dertig miljoen dollar aan vermogen – investeringen van mijn overleden vader, onroerend goed, aandelen in bedrijven die ik nauwgezet beheerde.
Ik maakte een screenshot. Een simpele afbeelding. Geen commentaar. Daarna stuurde ik het naar Adrien.
Vijf minuten. Tien. Toen verscheen zijn naam.
Toen ik de telefoon opnam, was zijn zelfvertrouwen verdwenen en vervangen door nauwelijks te bedwingen paniek.
« Elena… we moeten praten. Nu meteen. »
