‘Communicatie is volledig stilgelegd,’ zei ik kalm. ‘Je hebt niet het recht om met de buitenwereld te praten. Sta op.’
‘Wat?’ Derek staarde naar de emmer.
‘Ik zei: sta op!’ blafte ik. De bevelende stem. Die omzeilde het bewuste brein en trof rechtstreeks het reptielenbrein.
Derek sprong doodsbang overeind.
‘Sarah,’ zei ik, zonder mijn blik van hem af te wenden. ‘Ga zitten. Op de bank. Leg je voeten omhoog.’
‘Papa…’ fluisterde Sarah, trillend.
« Ga zitten, Sarah. Dat is een bevel. »
Ze ging zitten.
Ik draaide me weer naar Derek om. Ik wees naar de schrobborstel op de vloer.
« Je wilde de vloer schoonmaken? Uitstekend initiatief, soldaat. Ga op je knieën. »
‘Echt niet,’ probeerde Derek nog wat verzet te zaaien. ‘Dit is mijn huis. Je kunt niet—’
Ik zette een stap vooruit. Slechts één stap. Maar de agressie die van me afstraalde was voelbaar. Het was een hittegolf.
Derek zakte op zijn knieën.
‘Begin maar met schrobben,’ beval ik. ‘Eerst de plinten. Dan de voegen. Als ik ook maar een stofje zie, begin je opnieuw. Schiet op!’
De volgende vier uur heb ik hem ontmanteld.
Ik heb hem niet nog een keer geslagen. Dat hoefde ook niet. Ik heb mijn beste middelen ingezet: slaapgebrek, fysieke uitputting en psychische ontwrichting.
‘Is dat een traan, soldaat?’ riep ik, terwijl hij de gang schrobde. ‘Huil je? Je vrouw draagt je kind, draagt de toekomst van je bloedlijn, en jij huilt omdat je knieën pijn doen?’
« Mijn rug doet pijn, » jammerde Derek, terwijl het zweet van zijn neus droop.
‘Heb je last van je rug?’ Ik schopte tegen de emmer, waardoor er water over zijn dure game-shirt spatte. ‘Opnieuw beginnen! Van boven naar beneden! Sneller!’
Hij schrobde. Hij huilde. Hij maakte de keuken, de badkamer en de woonkamer schoon.
Sarah keek toe vanaf de bank. Aanvankelijk was ze doodsbang. Ze staarde naar de deur, wachtend op de politie, wachtend tot Derek zou ontploffen. Maar naarmate de uren verstreken, veranderde er iets.
Ze zag hoe haar man – de man die haar met zijn stemmingswisselingen had geterroriseerd, die haar klein en zwak had laten voelen – door een zestigjarige man met een slechte heup tot een snikkend wrak werd gereduceerd.
Ze zag hem voor wat hij werkelijk was: een pestkop. En pestkoppen zijn lafaards vermomd als grote mond.
De betovering van angst begon af te brokkelen.
Rond 20:00 uur zakte Derek in elkaar in de keuken. Hij snikte nu openlijk.
‘Ik kan het niet,’ snikte hij. ‘Ik kan niet meer. Alsjeblieft.’
Hij keek Sarah smekend aan. « Schatje, zeg hem dat hij moet stoppen! Hij is gek! Help me! »
Sarah stond langzaam op. Ze liep naar hem toe, waar hij op het linoleum lag. Ze keek naar haar vader, die stijf en onbewogen stond. Daarna keek ze naar haar man.
Voor het eerst in jaren trilde haar stem niet.
“Hij heeft een plekje gemist, pap.”
Derek verstijfde. Hij keek op naar Sarah, verraad en shock stonden op zijn bezwete gezicht gegrift. Op dat moment besefte hij dat hij haar kwijt was. De angst waarop hij vertrouwde, was verdwenen.
En wanneer een narcist de controle verliest, wordt hij gevaarlijk.
« Jij kreng! » schreeuwde Derek.
Hij sloeg door.
