We kwamen aan op het privé-vliegveld. Mijn vader stond bij het vliegtuig te wachten; hij zag er ouder uit, maar was zo sterk als een eik.
‘Dat heb je goed aangepakt, El,’ zei hij, terwijl hij me omarmde. ‘Genadeloos. Dat bevalt me wel.’
‘Ik had een goede leraar,’ glimlachte ik.
Hij gaf me een tablet.
‘Er is nog één los eindje,’ zei hij. ‘Mark. Hij heeft vanochtend contact opgenomen met een tabloid. De National Enquirer . Hij probeert zijn verhaal te verkopen. ‘Mijn leven met de geheime miljardair.’ Hij wil er geld voor hebben.’
Ik bekeek de conceptkop. Die was smakeloos. Die was wanhopig.
‘We kunnen de roddelkrant kopen,’ opperde mijn vader. ‘Het verhaal de kop indrukken. Of we kunnen hem aanklagen voor het schenden van de geheimhoudingsverplichting in zijn arbeidscontract.’
Ik keek naar de foto van Mark op het scherm. Hij zag er zielig uit.
‘Laat hem het maar publiceren,’ zei ik, terwijl ik de tablet teruggaf.
Mijn vader trok zijn wenkbrauw op. « Echt? »
‘Hij is de schurk in zijn eigen verhaal, pap. Hij heeft een miljardairsvrouw aan de kant gezet omdat zijn moeder hem dat opdroeg. Hij heeft haar mishandeld. Hij probeerde haar af te kopen met een paar centen. Als hij dat verhaal vertelt, zal de wereld geen medelijden met hem hebben. Ze zullen hem uitlachen.’
Ik liep de trap op naar het vliegtuig.
‘Bovendien,’ voegde ik eraan toe, ‘luistert niemand naar de postbezorger.’
Zes maanden later
De flitslampen gingen af en verblindden de avondhemel met een fel wit licht.
Ik stond op het podium, met een gigantische schaar in mijn hand. Achter me stond het nieuwe buurthuis in de armste wijk van de stad.
‘Mevrouw Blackwood!’ riep een verslaggever. ‘Wat inspireerde u om de Blackwood Foundation te richten op plattelandsontwikkeling en armoedebestrijding?’
Ik glimlachte. Ik dacht aan een gescheurde cheque die in een saladekom drijft. Ik dacht aan een koude kop thee.
Ik boog me naar de microfoon.
‘Er werd me ooit gezegd dat ik een liefdadigheidsgeval was,’ zei ik, mijn stem helder en oprecht klinkend. ‘Het was bedoeld als een belediging. Maar ik besefte iets. Liefdadigheid is geen zwakte. Liefdadigheid is het vermogen om een leven te veranderen. Ik besloot te bewijzen dat liefdadigheid de edelste vorm van macht is.’
Ik knipte het lint door. De menigte juichte.
Ergens in een postkamer in de kelder zat Mark Sterling in een pauzeruimte naar de uitzending te kijken op een klein, krakend tv’tje. Hij droeg een grijs uniform. Hij zag er moe uit.
Hij zag me glimlachen. Hij zag de wereld applaudisseren.
