Ik heb mijn schoonmoeder nooit verteld dat ik rechter was. Voor haar was ik gewoon een werkloze profiteur die leefde van haar zoon. Slechts een paar uur na mijn keizersnede stormde ze mijn herstelkamer binnen, zwaaiend met adoptiepapieren, en sneerde: « Een VIP-kamer? Iemand zoals jij verdient dit niet. » Ze eiste dat ik een van mijn pasgeboren tweelingen aan mijn onvruchtbare schoonzus zou afstaan. « Je kunt er toch geen twee aan. » Toen ik weigerde, sloeg ze me terwijl ik nog in bed lag en probeerde ze mijn baby uit mijn armen te rukken. Dat was het moment waarop ik het niet langer kon verdragen. Ik drukte op de paniekknop. Terwijl de beveiliging binnenstormde, wees ik kalm naar de camera in de hoek.

Ze dachten dat ik zwak was omdat ik stil was. Ze dachten dat ik nutteloos was omdat ik niet opschepte over mijn salaris. Ze verwarden mijn behoefte aan privacy met een gebrek aan ambitie.

Mevrouw Sterling had me ‘ongeschikt’ genoemd. Ze had geprobeerd mijn zoon af te pakken omdat ze dacht dat ik machteloos was. Ze was vergeten dat macht niet draait om schreeuwen; het gaat erom de regels te kennen en te weten wanneer je ze moet handhaven.

Ik draaide me terug naar mijn bureau. Ik pakte de houten hamer op en voelde het gewicht in mijn hand. Hij was solide, evenwichtig en onmiskenbaar.

Ik dacht aan Leo en Luna, veilig thuis bij hun nanny – een vrouw die ik betaalde met mijn eigen salaris, in een huis dat ik met mijn eigen geld had gekocht en dat onder een trustfonds was geplaatst om het te beschermen tegen Marks schulden. Ik dacht aan de rust die we eindelijk hadden.

Ik tikte zachtjes met de hamer op het bureau.

Klik.

Het was een zacht geluid. Maar het was het geluid van een dichtslaande deur. Het geluid van een definitief oordeel.

De zitting werd geschorst. En mijn leven – mijn echte leven – kon eindelijk weer beginnen.

Einde.