« Tot ziens, Mark. »
Ik liep het gebouw uit en de frisse herfstlucht in.
Sarah, de directrice van het nieuwe asiel, stond bij de auto op me te wachten.
‘Hoe is het gegaan?’ vroeg ze.
‘Het is voorbij,’ zei ik.
Toen ik naar de auto liep, hoorde ik voetstappen achter me.
“Clara!”
Mark stond op de stoep. Hij hield een kartonnen doos vast met de weinige spullen die hij nog had. Hij zag er gebroken uit. Verslagen.
‘Clara,’ fluisterde hij. ‘Het spijt me. Echt waar. Ik heb het verknald. Kun je… kun je me ooit vergeven?’
Ik keek hem aan. Ik herinnerde me de man op wie ik verliefd was geworden. Ik herinnerde me hoe hij naar me keek voordat de hebzucht de overhand nam. Ik voelde een steek van verdriet, maar het was vaag, als een herinnering aan een nare droom.
‘Ik vergeef je, Mark,’ zei ik.
Hoop laaide op in zijn ogen.
‘Maar ik zal je nooit meer redden,’ voegde ik eraan toe.
Ik stapte in de auto.
‘Rijden maar, Leo,’ zei ik.
Terwijl de auto wegreed, keek ik in de achteruitkijkspiegel naar Mark. Hij stond daar, wegkwijnend in de verte, een klein mannetje in een grote wereld die hij niet langer begreep.
Ik draaide me om. De skyline van de stad lag voor me. Mijn gebouwen. Mijn projecten. Mijn leven.
De wereld dacht dat ik een werkloze echtgenote was. Mark dacht dat ik een profiteur was. Maar toen ik keek naar het imperium dat ik aan het opbouwen was, kende ik de waarheid.
Ik ben nooit een slachtoffer geweest. Ik ben nooit afhankelijk geweest.
Ik was de CEO van mijn eigen lot. En de zaken gingen uitstekend.
