‘Ik weet het, schat,’ zei Mark, terwijl hij haar neerbuigend over haar hoofd aaide. ‘Maar… probeer er morgen wat netter uit te zien. Het promotiefeest is een belangrijke gebeurtenis. De CEO zou er wel eens kunnen zijn. Ik wil niet dat je er zo uitziet… nou ja, zo.’
Hij gebaarde naar haar schort.
Elena glimlachte. Het was een koude, scherpe glimlach die Mark niet opmerkte, omdat hij alweer op zijn telefoon keek.
‘Maak je geen zorgen,’ zei ze. ‘Morgen zorg ik ervoor dat iedereen precies weet wie ik ben.’
Later die nacht, terwijl Mark naast haar lag te snurken, lichtte Elena’s telefoon op het nachtkastje op. Het was Marks telefoon, eigenlijk. Hij was vergeten hem op stil te zetten.
Een bericht van “Jessica – Werk”: Ik kan niet wachten om morgenavond jouw koningin te zijn. Je stomme vrouw zal niets vermoeden. Draag de blauwe stropdas die ik voor je gekocht heb.
Elena staarde naar het scherm. Ze huilde niet. Ze reikte onder het bed en haalde er een fluwelen doosje uit. Daarin zat een platina zegelring met het NovaStream-logo.
Ze fluisterde tegen de slapende man: « Je wilde een koningin, Mark. Wees voorzichtig met wat je wenst. »
Deel 2: Het Maskerfeest
De Grand Ballroom van het Ritz-Carlton baadde in een gouden en violet licht. Het was een evenement dat koninklijk waardig was, betaald door een « gulhartige anonieme donor » van het hoofdkantoor.
Mark arriveerde in een limousine. Hij stapte uit en zag er oogverblindend uit met de blauwe stropdas die Jessica voor hem had gekocht. Aan zijn arm liep Jessica zelf – een opvallende vrouw in een rode jurk die in drie staten verboden was. Ze werkte op de HR-afdeling, een afdeling die Elena specifiek de opdracht had gegeven om meer ‘creatieve denkers’ aan te nemen. Blijkbaar lag Jessica’s creativiteit elders.
Elena arriveerde tien minuten later. Met een Uber.
Mark had haar gevraagd hem daar te ontmoeten. « Het is beter als we apart aankomen, » had hij gezegd. « Ik moet vroeg netwerken. »
Elena liep de balzaal binnen. Ze droeg een eenvoudige zwarte jurk. Elegant, maar ingetogen. Ze stond bij een pilaar en keek toe hoe haar man zich door de zaal bewoog.
‘Dames en heren!’ Marks stem galmde boven de menigte uit terwijl hij een champagneglas omhoog hield. Hij stond vlakbij de ijssculptuur. ‘Ze zeggen dat achter elke grote man een grote vrouw staat. En daar ben ik het helemaal mee eens.’
Hij trok Jessica dichter naar zich toe. De menigte, die aannam dat ze zijn vrouw was, applaudisseerde beleefd.
‘Jessica is mijn steun en toeverlaat geweest,’ loog Mark zonder enige moeite. ‘Haar intelligentie, haar klasse… dat is wat me drijft.’
Een jonge manager boog zich naar Mark toe. « Is dat je vrouw, Mark? »
Mark lachte, een wreed, schel geluid. « Nee, nee. Dit is Jessica, mijn… rechterhand. Mijn vrouw is hier ergens in de buurt. » Hij scande de kamer, zijn ogen gleden over Elena in de schaduwen. « Waarschijnlijk in de buurt van het buffet. Ze is dol op gratis eten. »
Jessica giechelde en fluisterde iets in Marks oor.
Elena keek naar hen. Haar hart was als een blok ijs. Maar toen zag ze het.
Om Jessica’s nek glinsterde een ketting. Het was een hanger met een blauwe diamant, gezet in witgoud. Het ontwerp was onmiskenbaar. Het was de Star of the North , een speciaal sieraad dat Elena’s grootvader voor haar grootmoeder had laten maken. Het was al twee weken zoek in Elena’s sieradendoos. Mark had haar verteld dat hij het had laten repareren.
Hij had haar niet alleen bedrogen. Hij had haar erfenis gestolen om zijn maîtresse mee te tooien.
Het laatste sprankje medelijden dat Elena nog voor Mark voelde, verdween als sneeuw voor de zon.
Ze pakte haar telefoon. Het was 20:00 uur.
Ze opende een versleutelde app en typte één bericht naar de CEO van de holding, Arthur Sterling.
Bericht: Voer Plan Omega uit. Het podium is van jou.
De lichten in de balzaal flikkerden. De soepele jazzmuziek viel weg en werd vervangen door een laag, onheilspellend gezoem van feedback.
‘Wat is er aan de hand?’ mompelde Mark, terwijl hij om zich heen keek. ‘Is de stroom uitgevallen?’
Een stem bulderde uit de luidsprekers boven ons, een stem met een goddelijk volume.
« Mag de nieuwe marketingdirecteur naar het podium komen om een speciale beslissing van de voorzitter van de raad van bestuur in ontvangst te nemen? »
Marks gezicht klaarde op. Hij draaide zich naar Jessica. ‘Dit is het dan. De voorzitter erkent me eindelijk. Misschien een bonus? Misschien aandelen?’
Hij greep Jessica’s hand. « Kom op. Laten we geschiedenis schrijven. »
Ze liepen stralend naar het podium, zich er niet van bewust dat het gigantische led-scherm achter hen – waarop het bedrijfslogo te zien was – haperde. Het logo verdween pixel voor pixel en onthulde iets heel anders.
Deel 3: Het opgestelde vonnis
