‘Oeps, misschien hebben de dienstmeisjes nog een reserve-uniform voor je,’ lachte ze, zich er niet van bewust dat het enige dat vanavond werd opgeruimd, haar toegang tot mijn wereld was.
Het Azure Resort was een paleis, gehouwen uit koraal en goud, dat als een juweel aan de rand van de Stille Oceaan stond, alsof het vergeten was te verzekeren. De lucht rook naar jasmijn en rijkdom. Kristallen kroonluchters hingen in een waterval van licht vanaf de gewelfde plafonds en weerkaatsten op de rand van elk Baccarat-glas in de zaal.
Ik liep naar binnen, mijn voetstappen gedempt door het zachte tapijt. Ik droeg een donkerblauwe kokerjurk, conservatief en elegant, het soort outfit dat rijkdom subtiel uitstraalt in plaats van het uit te schreeuwen. Naast me stond mijn man, Mark, te zweten in zijn Italiaanse zijden pak. Hij bleef maar in de glazen deuren kijken en zijn stropdas rechtzetten, een man die voortdurend auditie deed voor een rol waarvoor hij niet gekwalificeerd was.
‘Probeer te glimlachen, Eleanor,’ siste Mark binnensmonds. ‘Dit diner is cruciaal. Jessica is een potentiële investeerder in de fusie. We moeten indruk op haar maken.’
Ik zei niets. Ik deed alleen de sluiting van mijn tasje recht. Mark wist niet dat de fusie waar hij zo naar verlangde, met een dochteronderneming van Vance Global was . Hij wist niet dat Vance Global de holding was die ik vijftien jaar geleden onder mijn meisjesnaam had opgericht. Hij dacht dat ik mijn dagen doorbracht met het schikken van bloemen en het organiseren van liefdadigheidslunches.
We liepen naar het podium. De maître d’, een man genaamd Philippe die ik persoonlijk drie jaar geleden had aangenomen, keek op. Zijn professionele masker viel een fractie van een seconde weg, zijn ogen werden groot van herkenning.
‘Mevrouw Vance,’ begon hij, zijn stem zacht en eerbiedig. ‘Welkom terug in The Azure. Zal ik de—’
Ik onderbrak hem met een scherpe, waarschuwende blik en een lichte, bijna onmerkbare hoofdschudding. Nog niet.
‘Een tafeltje voor drie, alstublieft,’ zei ik, met een kalme en onopvallende stem. ‘Mijn man staat erop dat we onze trouwdag combineren met zakelijke aangelegenheden.’
Mark lachte nerveus, een geluid als droge bladeren die over de stoep ritselen. « Kom op, El, doe niet zo. Jessica is cruciaal. We moeten haar trakteren op een etentje. »
Toen kwam ze aan.