Op dat moment namen haar instincten het over. Ze wikkelde de baby in een deken, zocht hulp en belde de hulpdiensten. Een passerende vrachtwagenchauffeur stopte, gaf haar zijn jas en bleef bij haar tot de professionals arriveerden. Een paar minuten later was de reddingsoperatie voltooid. Claire kon echter niet zomaar naar huis gaan. Ze wilde het weten. Ze wilde zekerheid.
Een kind verwelkomen als je de twintig gepasseerd bent.
Het proces is niet eenvoudig. Door haar drukke schema, krappe budget en leeftijd krijgt Claire veel voorzichtige adviezen. Dus gooit ze alles overhoop. Ze bezuinigt op sommige uitgaven, verkoopt een paar waardevolle spullen die ze in lades was vergeten en past haar levensstijl aan. Niet om zichzelf iets te bewijzen, maar om een echte plek voor zichzelf te creëren.
De baby, aanvankelijk een « vondeling » genoemd, kreeg al snel de naam Lucas . En Claire werd de stabiele figuur die een kind nodig heeft: eenvoudige maaltijden, schone kleren, een verhaaltje voor het slapengaan, een constante aanwezigheid. Het is niet spectaculair. Het is kostbaar.
