Buiten bruiste de stad van leven. De Westgate Bridge fonkelde in de verte, de lichten weerkaatsten op het donkere water van de rivier. De brug stond fier overeind, droeg het gewicht van duizenden auto’s en verbond de ene kant van de stad met de andere.
Mijn vader had de masten zo ontworpen dat ze bestand waren tegen stormen, aardbevingen en de tand des tijds. Hij bouwde dingen die lang meegingen.
Ik was ook architect. Ik had zo lang geprobeerd een bouwvallig pand te renoveren, een fundering te verstevigen die op zand was gebouwd. Uiteindelijk besefte ik dat sommige gebouwen niet te redden zijn. Soms moet je de hele constructie slopen en helemaal opnieuw beginnen.
Het ging niet alleen om een reservering. Dat was het nooit geweest.
Het ging om respect. Waardigheid. Grenzen.
