“Ik glimlachte toen mijn zoon zei dat ik met kerst niet welkom was – en reed toen weg. Twee dagen later bevestigden achttien gemiste oproepen dat ik al die tijd gelijk had gehad.”

Om 4:15 heb ik het uitgezet.

‘s Avonds stonden ze op mijn deur te bonzen.
Cody Jenkins stormde woedend binnen.

“Jullie hebben ons in de steek gelaten!”

‘Ga mijn huis uit,’ zei ik kalm.

Dreigingen volgden. Beloftes over consequenties.

Ik deed de deur dicht.

Drie dagen later publiceerde de krant een artikel waarin ik als een schurk werd afgeschilderd.

Ze waren ermee naar buiten getreden.

Grote fout.

Op kerstavond kwam ik met bewijsmateriaal aan bij hun diner.

Bankafschriften.
Bonnen.
Vijf jaar waarheid.

Twaalf gasten. Twaalf pakketten.

De kamer keerde zich tegen hen.

Ik vertrok terwijl hun sociale imperium achter me instortte.

In maart arriveerde de kennisgeving van de executieverkoop.

Michael dook weken later op, gebroken.

‘Het spijt me,’ zei hij.