Destijds verloor Mark zijn been bij een auto-ongeluk.
Hij was behulpzaam, aardig en hielp me altijd met klusjes, het schoonmaken van mijn kamer en koken.
Ik beschouwde hem altijd als een « zwakke schaduw » die wel oplette.
Na zijn afstuderen werkte Mark als bouwopzichter bij een klein bouwbedrijf. Ik verloor het contact met hem. Ik dacht dat het goed met hem zou gaan.
Maar nu is hij Lily’s vriendje. Ik stond roerloos tussen de menigte. Lily verscheen: mooi, elegant, met sprankelende ogen. Ze pakte Marks hand, zelfverzekerd, gelukkig, zonder een greintje minderwaardigheidscomplex.
Ik hoorde oudere mensen aan de tafel naast me praten:
Mark is erg aardig. Hij werkt hard en is erg respectvol tegenover zijn ouders.
Hij spaarde jarenlang, kocht dit kleine stukje grond en bouwde er zijn eigen bijzondere huis op.
Wat aardig! De hele stad is dol op hem.
Ik voelde me alsof ik in een slecht humeur was. Toen ik Mark zag strompelen om Lily de trap op te helpen, en hun blik – vredig, oprecht – was ik sprakeloos.
Het was dezelfde blik die ik haar eerder had gegeven.
Ik schaamde me vroeger omdat ze zo eenvoudig was, bang dat mijn vrienden haar zouden uitlachen, bang om veroordeeld te worden.
En nu was ze er trots op de hand vast te houden van een man met maar één been, omdat haar hart gebroken was.
Terug in mijn luxueuze appartement in Santa Francisco gooide ik mijn jas op de grond en plofte neer in de stoel. Voor het eerst in jaren barstte ik in tranen uit.
Niet uit jaloezie, maar uit nederlaag.
