‘Dat is meer dan prima,’ antwoordde ik. ‘Geef het me maar voordat Stephan weer een hartaanval krijgt.’
Stephan trok een grimas.
‘Ja, meneer,’ zei hij. ‘Dat klopt.’
Ik merkte dat ik aan het neuriën was terwijl ik de afwas deed.
Ze vertrokken met beloftes en handdrukken, en een klein, slaperig vuistje van Lucas.
Het huis voelde anders aan nadat ze vertrokken waren. Niet lawaaieriger. Gewoon minder leeg.
Ik betrapte mezelf erop dat ik aan het neuriën was terwijl ik de afwas deed. Ik schrok ervan.
Twee dagen later ging de deurbel, net toen ik me afvroeg of koude ontbijtgranen als avondeten werden beschouwd.
Toen ik de deur opendeed, rook ik de geur van kaneel en boter al voordat Penny binnenkwam.
Ze stond daar met een taart, gewikkeld in een theedoek. Lucas lag te slapen in een draagzak op haar borst, met zijn mondje open.
« Ik hoop dat je van appels houdt, » zei ze. « Ik heb het recept van mijn moeder gebruikt. »
Ik nam een hap en moest mijn ogen sluiten.
‘Als ik het niet doe, lieg ik,’ zei ik tegen hem. ‘Kom binnen.’
We gingen aan de keukentafel zitten. Ik haalde de mooiste borden tevoorschijn, de borden die Ellen altijd bewaarde voor bezoek.
De korst brokkelde af toen ik hem sneed. Er kringelde stoom in de lucht.
Ik nam een hap en moest mijn ogen sluiten.
‘Heer,’ zei ik. ‘U maakte geen grapje. Het is echt waar.’
Ze lachte, haar schouders ontspanden.
« Als je dat na het tweede deel zegt, geloof ik je pas echt, » zei ze.
« Hij wil gewoon niet dat ik iets meeneem. »
We aten en praatten. Deze keer vertelde ze me meer.
Haar ouders waren overleden toen ze nog jong was. Stephan en David hadden hun plaats ingenomen en probeerden zo goed mogelijk hun leven op te vullen.
« Ze doen stoer, » zei ze, terwijl ze met haar ogen rolde. « Maar ze hebben meer gehuild dan ik toen Lucas geboren werd. »
Ze vertelde over de aanstaande rechtszittingen. Hoe haar ex plotseling had ontdekt dat hij het vaderschap wel degelijk belangrijk vond toen er een rechter bij betrokken raakte.
« Hij wil Lucas niet, » zei ze. « Hij wil gewoon niet dat ik iets heb. »
Ze staart naar haar bord.
« Wat als ik het weer verknoei? »
« Ik ben bang, » gaf ze toe. « Wat als de rechter het gelooft? Wat als ik weer iets doms doe? »
‘Luister,’ zei ik, terwijl ik voorover leunde. ‘Ik heb je daar in de kou gadegeslagen. Je bent bang en moe, maar je hield die baby nog steeds vast alsof de hele wereld ervan afhing. Dat betekent iets.’
Haar ogen vulden zich met tranen.
‘Denk je dat echt?’ vraagt ze.
‘Ik weet dat dat zo is,’ antwoordde ik. ‘Ik heb ouders gezien die er niets om gaven. Jij bent daar niet een van.’
Ze keek naar Lucas.
« Dan kan ik misschien iets van jou leren. »
« Soms wou ik dat ik iemand had die ouder was om mee te praten, » zei ze. « Iemand die al alles heeft verknoeid en het heeft overleefd. »
Ik snoof. « O jee, » zei ik. « Je hebt de regerend kampioen voor je. »
Ze glimlachte.
‘Dus misschien kan ik iets van jou leren,’ zei ze.
