Ik bracht elke ochtend de dochter van mijn buurman naar school — op een dag werd mijn leven daardoor volledig op zijn kop gezet.
‘s Nachts werkte ik als bewaker, maar in het weekend had ik genoeg tijd om te doen alsof er geen gapend gat in mijn hart zat.
Ik kon net doen alsof er geen gapend gat in mijn hart zat.
Maar toen ik daar voor dat kleine meisje stond, voelde ik iets wat ik dacht voorgoed te hebben weggestopt, weer ontwaken.
Ik schrok me rot, want ik had er dertig jaar lang voor gezorgd dat het dood bleef.
« Wat is je naam? »
« Marissa. »
‘En je oma,’ zei ik zachtjes. ‘Is ze thuis?’
Ik voelde iets ontwaken waarvan ik dacht dat ik het voorgoed had begraven.
Ze knikte. « Ze wordt snel moe. Soms kan ze zelfs niet eens uit haar stoel komen. »
Ik aarzelde slechts een seconde.
Misschien had ik er beter over na moeten denken. Misschien had ik me zorgen moeten maken over wat mensen ervan zouden vinden of hoe het eruit zou zien, maar dat heb ik niet gedaan.
Wat ik vervolgens zei, veranderde mijn leven voorgoed.
Wat ik vervolgens zei, veranderde mijn leven voorgoed.
« Hé, ik zou wel met je mee kunnen gaan. Alleen voor vandaag. Als je wilt. »
Haar gezicht veranderde onmiddellijk. Alsof er ineens een lampje in haar was gaan branden.
« Echt? Zou je dat doen? »
Ik knikte. « Als je oma het goed vindt. »
Ze sprong op en greep mijn hand. Haar vingers waren klein en warm, en ze hield me stevig vast alsof ze bang was dat ik zou verdwijnen als ze haar greep losliet.
Ze hield me vast alsof ze bang was dat ik zou verdwijnen.
We liepen naar haar huis en ze klopte met haar vrije hand op de deur.
Haar grootmoeder antwoordde – een frêle vrouw met trillende handen en vermoeide ogen.
Ze keek me aan terwijl ik de hand van haar kleindochter vasthield, en even dacht ik dat ze de deur in mijn gezicht zou dichtgooien.
« Hij wil me meenemen naar een vader-dochterdag. »
Marissa keek haar smekend aan. « Mag hij dat doen, oma? Alstublieft? »
