Ondanks alles bleef ik contact houden met mijn familie. Ik wilde dat mijn kinderen hun oma en tante leerden kennen. Ik wilde dat ze de vreugde van een uitgebreide familie zouden ervaren, zelfs als die familie niet perfect was. Achteraf gezien had ik ze beter moeten beschermen.
Kerstmis dat jaar was vanaf het begin anders. Toen we bij mijn moeders huis aankwamen, leek de woonkamer wel een speelgoedwinkel: de ene kant stond vol met cadeaus, spelcomputers, fietsen en elektronica, terwijl aan de andere kant, waar mijn kinderen normaal gesproken hun cadeaus vonden, niets anders lag dan een leeg vloerkleed.
‘Oma Patricia,’ vroeg Emma beleefd, ‘waar zijn onze cadeautjes?’
Mijn moeder keek met een kille glimlach op hen neer. Ze barstte in lachen uit, een hatelijke lach die me de rillingen bezorgde. « De Kerstman houdt niet van ondankbare kinderen, » zei ze luid.
