‘Dus, proost op lege plekken,’ vervolgde ik. ‘Want lege plekken bieden ruimte voor een nieuw begin. Proost op het lezen van elk contract. Proost op familiestichtingen. En proost op het nooit toestaan dat iemand je wijsmaakt dat je waarde onderhandelbaar is.’
We hebben onze glazen geklonken.
Later stapte ik het terras op en keek uit over de stadslichten. Ergens zat Stuart waarschijnlijk in het donker, iedereen de schuld gevend behalve zichzelf. Hij zou nooit begrijpen dat hij niet had verloren door een advocaat of een juridische formaliteit.
Hij verloor omdat hij de stille kracht onderschatte van een vrouw die haar eigen kasteel had gebouwd.
Mijn vlucht naar Italië was de volgende ochtend – een maandlange kookcursus in Toscane, de reis die hij me ooit had beloofd maar nooit had waargemaakt. Ik ging alleen, mijn paspoort en tickets lagen klaar op de tafel in de hal.
Terwijl de warme Amerikaanse nacht me omhulde, besefte ik iets simpels en krachtigs: het verhaal van Meredith en Stuart was voorbij.
Het verhaal van Meredith Blackwood stond nog maar aan het begin.
En als je hiernaar luistert, waar je ook bent in de VS of waar ook ter wereld, hoop ik dat je dit onthoudt: je leven, je gemoedsrust en je toekomst zijn nooit onderhandelingsobjecten. Ze zijn van jou.
Als dit verhaal je raakt, fluister dan zachtjes « goed zo » tegen jezelf – goed zo Meredith, goed zo elke vrouw die besluit dat ze er genoeg van heeft om iemands doelwit te zijn. Sluit dan dit hoofdstuk af en begin je eigen hoofdstuk te schrijven.
Nieuws
