« Verschrikkelijk. Echt verschrikkelijk. De directie zet ons enorm onder druk wat marketing betreft. Ze hebben geen visie. Ze denken alleen maar aan de cijfers. Maar ik heb het gered. Ik red het nog steeds. »
Elena knikte en onderdrukte de neiging om te glimlachen. Ze wist dondersgoed wat het bestuur wilde, aangezien ze er zelf lid van was. Zij was het die die ochtend de e-mail had gestuurd waarin ze betere resultaten eiste voor de campagne die Mark voerde.
‘Ik weet zeker dat je je best hebt gedaan,’ antwoordde ze zachtjes.
Mark nam een lange slok en keek rond in de keuken.
« Is het eten klaar? Het is een beetje… een kliederboel. »
Hij wees vaag naar een stapel post op het aanrecht.
« Ik was net klaar met de was, » loog Elena. In werkelijkheid kwam ze net van een beveiligde videoconferentie met de premier van Singapore. « Nog vijf minuten. »
Mark grinnikte.
« Ik kwam Dave van de verkoopafdeling tegen. Zijn vrouw is advocaat. Ze is partner in zijn advocatenkantoor. Ze verdient heel goed. »
Hij keek haar aan met een mengeling van medelijden en neerbuigendheid.
« Het moet fijn zijn… om zonder druk te leven. »
Elena voelde die bekende pijn. Niet vanwege de belediging zelf, maar vanwege de ironie.
